1. YAZARLAR

  2. Nurcan BAYSAL

  3. 20 Yılın Ardından Zorunlu Göçe Bakmak (2)
Nurcan BAYSAL

Nurcan BAYSAL

Köşe Yazarı
Yazarın Tüm Yazıları >

20 Yılın Ardından Zorunlu Göçe Bakmak (2)

A+A-

(Dünden devam)

Köye geri dönüş için başlatılan bir diğer program ise kısaca KDRP denilen Köye Dönüş ve Rehabilitasyon Projesi idi. Dönmek isteyenlere evlerini yapabilmeleri için çeşitli inşaat malzemelerinin verildiği bu projeden daha çok korucular faydalandı.Nitekim Bölge Valiliklerine GÖÇ-DER ve Uluslararası İnsan Hakları İzleme Komitesi aracılığıyla iletilen dilekçelere verilen cevaplardan KDRP için ayrılan paranın çoğunun Valiliklerce yol yapımında kullanıldığını görüyoruz.

Barış süreci ile birlikte zorunlu göç mağdurlarının haklarının takipçisi olmak üzere kurulan Marmara Göç İzleme Platformu’nun Başkanı Şefika Gürbüzgeçen ay katıldığımız bir toplantıda şu çarpıcı bilgileri veriyordu:

“İstanbul Küçükçekmece ilçesinde yaşayan göç edenlerin %54.4’ü bu projeleri (Köye dönüş ve tazminat) kabul etmemiş, %16.2’si eski yerleşim alanından başka bir yere yerleşmeyi kabul etmeme eğilimi göstermiştir. Yine Bağcılar, Esenler, Fatih ve Ümraniye’de yapılan araştırmalarda da benzer sonuçlar çıkmıştır.Tazminat yasasına başvuranların %60’ı  yasanın maddi zararları tam telafi etmediğini düşünürken, %57 si de adaletin gerçekleşmediğini düşünüyor”.

Zorunlu göç mağdurlarının yaşadığı travmalar halen olanca şiddetiyle ortada duruyor. Bu aileler çoluk çocuk buldukları her işte çalışarak halen yaşam mücadelesi vermekteler. Van GÖÇ-DER’in araştırmasına göre bu insanların %60-70’i köylerine geri dönmek istiyor. Köye dönüşün artık mümkün olmadığını düşünenler de var. Muhakkak ki 20 yıldır büyük şehirlerin varoşlarında yaşayan bu insanların bir kısmı köylerine geri dönmek istemeyecektir. Ancak bu onlardan zorla alınan haklarının, evlerinin, mezarlarının, topraklarının, anılarının onlara geri verilmesine engel değil.

Bu hafta GÖÇ haftası. 14-21 Haziran arası Diyarbakır’dan Mersin’e, Van’dan Şırnak’a tüm Bölgede zorunlu göç konuşulacak. Bu vesileyle zorunlu göç mağdurlarını bir kez daha analım. Onların seslerine kulak verelim, yaşadıklarını anlamaya çalışalım. Onlardan zorla alınanların telafisi için onlarla birlikte mücadele edelim. 20 yıldır onlardan esirgenen desteği verelim.

Diyarbakır Fatihpaşa’ya zorunlu göç ile gelen bir kadının sözü ile bitirelim:

“Köyde kış hazırlığı için iki büyük küp kavurma yapardık. Bir yıl oldu çocuklarım et yüzü görmedi. Çocuklar ağlayarak, et istiyor. Kasaptan hayvan iç yağı aldım, kavurdum, çocuklarıma yedirdim. Sanırım köy ile buradaki yaşantımız arasındaki farkı anlatabildim.”[1]

 

 

 

[1]A.g.e.,Sf. 70.

Bu yazı toplam 814 defa okunmuştur.
Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.