1. YAZARLAR

  2. Nimetullah Yıldız

  3. BEN AĞLADIM ONLAR ŞİİR SANDILAR(2)
Nimetullah Yıldız

Nimetullah Yıldız

köşe yazarı
Yazarın Tüm Yazıları >

BEN AĞLADIM ONLAR ŞİİR SANDILAR(2)

A+A-

                                       

Yazar olmakla, yazmak zorunda kalmak aynı şey değildi.

Robin, yazmak zorunda kalanlardan biriydi.

Kadim dostu Henry'e bir keresinde şöyle söylemişti:

Ağır bedeller ödeyince,paha biçilmez acılara sahip olabiliyorsun.

Acını estetize edince; buna şiir, aşığa şair diyorlar.

Birileri canını okuyor, başka birileride şiirlerini.

Sonra da yazmak zorunda kaldığını şöyle itiraf ederdi :

İşte böyle Henry.

"Ben ağladım.Onlar şiir sandılar."

Göze alamayacağımız şeylerde vardı bu hayatta.

Mesela "gözyaşı" gibi.

Bu yüzdendi belki de ağlamalarımız.

Bu yüzdendi belki de gözyaşlarımızın gözlerimizi terki.

Her zaman öyle olmuyordu işte!

Her zaman akmıyordu gözlerimizden "aşkın o divane şiiri."

Ağlamak sadece gözler ile yapılan bir şey değildi.

Bir insan sözler ile de ağlayabilirdi.

Ağlamak sadece sırılsıklam bir şey değildi.

Sırılsıklam bir aşk, kurumuş bir yaprakla da anlatılabilirdi.

Ağlamanın türlü türlü halleri vardı ki; gözyaşlarına bile haddini bildirirdi.

Bazen susmaktı ağlamak.

Bazen hiç durmadan konuşmak.

Bazen hiç bitmeyecekmiş gibi görünen bir cümleyi yarım bırakmak.

Bazen de yarım kalmış tüm cümleleri tamamlama telaşı.

Hatta gülerek bile ağlayabilirdi bir insan.

Gülüşlerinin ardına gizleyebilirdi gözyaşlarını.

Yazar olmakla, yazmak zorunda kalmak aynı şey değildi.

Yazmak zorunda kalanlar bunu iyi bilirdi.

Benim hikayemde Robin'in ki gibiydi.

"Ben ağladım. Onlar şiir sandılar"

 

Bu yazı toplam 750 defa okunmuştur.
Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.