1. YAZARLAR

  2. Nimetullah Yıldız

  3. KIYIYA VURAN O ÇOCUK
Nimetullah Yıldız

Nimetullah Yıldız

köşe yazarı
Yazarın Tüm Yazıları >

KIYIYA VURAN O ÇOCUK

A+A-

                                     

 

Bazı resimleri bir kere görmeye görsün, insan.

"Kıyıya vuran o çocuk" bu sözünü ettiğim.

Bir an olsun gitmiyordu, gözümüzün önünden.

Bir an olsun kapatamıyorduk gözlerimizi o resme.

Bir an olsun kapanmıyordu kalbimizin g'özü, o gerçeğe.

Bir an olsun terk edemiyorduk kendimizi.

Bir an olsun terk etmiyordu o çocuk bizi.

Bir resim geliyordu ve de tüm gerçeği ile anlatıyordu, bize bizi.

Bir resim geliyordu ve de ağlatıyordu hepimizi.

Bazı resimler vardı ki; aynaya bakar gibi oluyordu, insan.

Bazı insanlar vardı ki; aynadan bakar gibi bakabiliyordu kendine.

Ayna oluyorduk.

Bir de aynanın g'özüyle bakıyorduk, kendimize.

Hiç bir resim bu kadar çok göstermemişti bizi, bize.

Hiç bir resim bu kadar çok anlatmamıştı gerçeğimizi,

kıyıya vuran o çocuğun resminin anlattığı kadar.

En ağırından bir darbeyle vuruyordu, kalbimize.

En ağırından bir darbeyle vuruyordu gönlümüzün kıyısına.

Yitirdiğimiz çocukluğumuzu anlatır gibiydi,

Yitirdiğimizden arta kalanımızı bulalım diye belki de.

Sahi ya! Var mıydı aklımızdan daha büyük bir deniz?

En büyük denizleri bile aklımıza sığdırabilirdik ki biz.

Sığdıramıyorduk ama o acıyı aklımıza.

Sığmıyordu aklımıza, terk ediyordu bizi o çocuk

Sığmıyordu insanlığımıza, terk ediyordu bizi o çocuk.

Terke ediyordu aklımızı, terk ediyordu bizi!

Vuruyordu kalbimizin kıyısına, vuruyordu vicdanımıza!

Aklımız bile baş edemiyordu o acıyla!

Terk ediyordu aklımızı o acı.

Vuruyordu o çocuk, kalbimizin kıyısına.

Denize kıyısı mı vardı kalbimizin?

Kıyıya vurmuştu insanlığımızdan arta kalanımız.

Deniz, aldı getirdi ve önümüze koydu bizi.

Deniz anlattı gerçeğimizi.

Kıyısı olmayan bir cehaletin yaşamındaydık!

Denizler kadar ağlasak bile p'aklanır mıydık ki?

Deniz bile emanetini getirip teslim ederdi sahibine.

Denizdi bu insan değildi ki!

Tek damlasının masumiyeti bile yoktu hiç birimizde.

Emanete sahip çıkmak mı?

Tek damlasına sahip çıkabildik mi gözyaşlarımızın?

Hangimiz sahip çıkabildik ki o gerçeğe?

Deniz bile emanetti aslında değil mi, bize?

Ne denize sahip çıkabildik, ne kıyısındaki çocuğa, ne de kendimize!

O kadar çok şey anlatıyordu ki o resim.

O kadar çok ağlatıyordu ki o resim.

Ne kadar ağlarsak ağlayalım anlatamıyorduk o çocuğun anlattığını.

Ne kadar ağlarsak ağlayalım anlayamıyorduk o gözyaşının anlattığını.

 

Bu yazı toplam 7526 defa okunmuştur.
Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.