Önce darbukanın sesi duyulurdu.
Sonra avluda bir hareketlenme başlardı.
Bir türkü yükselirdi…
“Ayvanda yatan oğlan
Loy loy loy loy loy loy loy kibar yar
Gömleği keten oğlan
Loy loy loy loy loy loy loy kibar yar”
Kalabalık oyuna kalkar, taş avlunun ortasında ayaklar yere vurur, omuzlar birbirine yaslanır, sesler birbirine karışırdı.
Baş köşede ise o otururdu:
Kel Beşo.
Asıl adı Beşir Çomak’tı.
Henüz yedi yaşındayken ailesiyle birlikte Mardin’den Diyarbakır’a geldi.
Sonra eline darbukayı aldı.
Ve yıllar içinde o darbukanın sesi, taş avlulu evlerin, dar sokakların ve günlerce süren mahalle düğünlerinin tanıdık ritmine dönüştü.
Düğün kaç saat sürerse sürsün, darbukası susmazdı.
Türküler yükselir…
Maniler söylenir…
Avlu kalabalıkla birlikte coşardı.
Kel Beşo çalarken ciddi görünürdü.
Bir sesi, bir oyunu ya da birini beğendiğinde kendine özgü sözü hemen duyulurdu:
“Ciğer… ciğer…”
O sözle birlikte ritim biraz daha hızlanır, düğünün neşesi biraz daha büyürdü.
Yıllar geçti.
Düğünler değişti.
Sokakların sesi değişti.
Ama onun hafızasında eski Diyarbekir geceleri hep canlı kaldı.
Hiç evlenmedi.
Ömrünün büyük bölümünü düğünlerde çalıp söyleyerek geçirdi.
Ve yıllar boyunca yalnızca darbuka çalmadı.
Bir düğünün neşesini, bir mahallenin ritmini taşıdı.
2017 yılında 83 yaşında aramızdan ayrıldı.
Geride…
Taş avlularda yankılanan darbuka sesini…
Mahalle düğünlerinin neşesini…
Onu tanıyanların kulağında kalan o kendine özgü “Ciğer… ciğer…” seslenişini…
Ve eski Diyarbekir’in artık hatıralarda yaşayan düğünlerinden bir parçayı bıraktı.
Beşir Çomak…
Nam-ı diğer Darbukacı Kel Beşo.
Yedi yaşında geldiği Diyarbakır’da bir ömrü darbukasının ritmiyle geçirdi.
Bugün o eski avlulu evlerin çoğunda düğünler olmasa da, Kel Beşo’nun adı hâlâ o günlerin neşesiyle anılıyor.