Diyarbakır…
9 bin yıllık surlarıyla, hanlarıyla, hamamlarıyla, küçeleriyle yaşayan kadim bir şehir…
Dağ Kapı… Urfa Kapı… Mardin Kapı… Yenikapı…
Hevsel Bahçeleri… Hasan Paşa Hanı… Sülüklü Han… Deliller Hanı…
Deva Hamamı… Paşa Hamamı…
Ve adını sayamadığımız nice tarihi mekanlar, onun objektifinden günümüze ulaştı.
1910 yılında Diyarbakır’ın Kulp ilçesinde dünyaya geldi.
Ama onun asıl hikâyesi, babasının görevi nedeniyle geldiği Diyarbakır’da başladı.
Bu şehirle kurduğu bağ, bir ömür sürdü.
1928’de geldiği Diyarbakır’dan bir daha hiç ayrılmadı.
Halkevi etkinlikleri…
Tiyatro sahneleri…
Şehrin kültür hayatı…
Henüz genç yaşta sanatın içine girdi.
1934 yılında Diyarbakır Lisesi resim öğretmeni Süleyman Bey’den fotoğrafçılığı öğrendi.
Ve bir yıl sonra, 1935’te “Foto Dicle”yi kurdu.
İşte o andan sonra fotoğraf, onun için yalnızca bir meslek olmadı.
Diyarbakır’ın sokakları…
İnsanları…
Tarihi yapıları…
Kaybolmaya yüz tutan hatıraları…
Hepsi onun objektifinden geçti.
Ama Adil Tekin yalnızca fotoğrafçı değildi.
Araştırmacıydı.
Yazardı.
Kent sevdalısıydı.
1952-1954 yılları arasında Diyarbakır Belediye Başkanlığı yaptı.
Ama hangi görevde olursa olsun, fotoğraf makinesini elinden bırakmadı.
Diyarbakır’ın ve bölgenin tarihine ait çok zengin bir arşiv oluşturdu.
Sergiler açtı.
Kartpostallar hazırladı.
Kitaplar yayımladı.
1996 yılında Dicle Üniversitesi Senatosu tarafından Fahri Sanat Doktorluğu unvanına layık görüldü.
Kimi insanlar yaşadıkları dönemin ötesine geçer…
Geleceğe bırakacakları iz için yaşarlar.
“Diyarbakır’ın şahsıma ve sanatıma gösterdiği sevgi ve alaka, başarımın yegâne kaynağı olmuştur” diyen Adil Tekin…
1997 yılında aramızdan ayrıldı.
Ama ardında yalnızca fotoğraflar değil…
Bir şehir hafızası bıraktı.
Adil Tekin…
Bazı insanlar bir şehirde yaşamaz; o şehrin hafızasına dönüşür.