“Küçükken mutlu olmak için değil,
güçlü olmak için dua ederdim.
Çünkü güçlü olursam daha çok insana yardım edebilirdim.”
Bu sözler Nadire İçkale’ye ait.
Belki de hayat hikâyesini en iyi anlatan cümleler bunlar.
1955 yılında Diyarbakır’da dünyaya geldi.
İnönü İlkokulu’nda, Ziya Gökalp Lisesi’nde okudu.
Daha sonra Ankara Ticari İlimler Akademisi’nde eğitim gördü.
1972 yılında İnşaat Mühendisi Mehmet İçkale ile evlendi.
Ozan, Diyar ve Ömer adını verdikleri üç çocukları oldu.
Hayat sakin ve huzurlu akarken,
1992 yılında büyük bir acıyla karşılaştı.
Eşi Mehmet İçkale, geçirdiği trafik kazası sonucu hayatını kaybetti.
Bu yalnızca bir eş kaybı değildi.
Aynı zamanda büyük bir sorumluluğun başlangıcıydı.
Birçok kişinin geri çekileceği bir dönemde,
o ayağa kalktı.
Üç çocuğuna sahip çıktı.
Eşinin emanetine sahip çıktı.
Ve İçkale Şirketler Grubu’nun başına geçti.
Barajlardan otellere,
konutlardan altyapı projelerine kadar birçok çalışmaya öncülük etti.
Ancak onu farklı kılan yalnızca iş hayatındaki başarısı değildi.
Kazandığını paylaşmayı da bildi.
Gençlerin eğitimine destek verdi.
Sosyal sorumluluk projelerinde yer aldı.
Ankara ve Diyarbakır’da eşinin adına iki okul yaptırdı.
Binlerce öğrencinin eğitim hayatına dokundu.
Diyarbakır Tanıtma, Kültür ve Yardımlaşma Vakfı’nda (DİTAV) görev aldı.
Ve halen vakfın yönetiminde yer alarak Diyarbakır’a hizmet etmeyi sürdürüyor.
Diyarbakır’la bağını hiç koparmadı.
Çünkü onun için Diyarbakır yalnızca doğduğu şehir değildi.
Çocukluğuydu.
Gençliğiydi.
Vefa duyduğu bir şehirdi.
Bugün geriye dönüp bakıldığında,
Nadire İçkale’nin hikâyesi yalnızca başarılı bir iş kadınının hikâyesi değildir.
Bu, acı karşısında ayakta kalabilen, sorumluluk alabilen, kazandığını toplumla paylaşabilen
ve memleketine vefasını unutmayan bir Diyarbakır kadınının hikâyesidir.