Nam-ı diğer Fikri Baba
Diyarbakır futbol tarihini anlatırken bazı isimleri anmak bir tercih değil…
Bir vefa borcudur.
Fikri Kalaylı…
Herkesin bildiği adıyla Fikri Baba.
1970’lerden 1990’lara uzanan yıllarda Atatürk Stadyumu yalnızca maçların oynandığı bir yer değildi.
Günün başladığı…
Dostlukların kurulduğu…
Emeğin ve alın terinin birbirine karıştığı bir futbol mabediydi.
Haftanın dört günü…
Gün boyu üç maç…
Sabah girilip akşamüstü ancak çıkılan uzun, yorucu ama bereketli günler.
İşte o günlerin tam ortasında Fikri Baba vardı.
Ekmek arası köfte…
Ekmek arası sucuk…
Yanında tavşan kanı, dumanı üstünde kaçak çay.
Atatürk Stadyumu’na yolu düşüp de onun köftesinden yemeyen neredeyse yoktu.
Ama Fikri Baba’yı efsane yapan yalnızca köftesi değildi.
Gariban dostuydu.
Cebinde parası olmayanı geri çevirmezdi.
Aç geleni doyurur…
Yorgun gelenin hâlini sorar…
Bir bardak çayın yanına iki güzel söz koymayı da ihmal etmezdi.
Onun tezgâhında bazen para değil…
Hatır geçerdi.
Nice futbolcu…
Nice yönetici…
Nice tribün emekçisi…
Nice çocuk…
Onun elinden ekmek yedi.
“Çok ekmeğini yedik” derken kastedilen yalnızca ekmek değildi.
Paylaşılan emekti.
Kurulan gönül bağıydı.
Yıllara yayılan bir vefaydı.
Fikri Baba, Diyarbakır futbolunun sahaya çıkmayan…
Ama o futbolun ruhunu taşıyan görünmez kahramanlarından biriydi.
Yıllar geçti…
Atatürk Stadyumu’nun o kalabalık günleri geride kaldı.
Nice maçlar oynandı…
Nice futbolcular geldi geçti…
Nice skorlar unutuldu.
Ama Fikri Baba unutulmadı.
Çünkü o, yalnızca köfte satmadı…
Bir kuşağın hatıralarına lezzet,
garibanın sofrasına ekmek,
Diyarbakır futbolunun hafızasına da kendi adını bıraktı.
Belki adı hiçbir maçın kadrosunda yazmadı…
Ama Diyarbakır futbol tarihinin en güzel hatıralarından biri hep “Fikri Baba” olarak kaldı.