Bir kelime bazen bir şiir olur.
Bir şiir bazen bir nesli uyandırır.
Ve bazen bir insan, yazdıklarıyla bir çağın vicdanına dönüşür.
Sezai Karakoç…
“Mona Rosa. Siyah güller, ak güller.
Geyve’nin gülleri ve beyaz yatak.
Kanadı kırık kuş merhamet ister.
Ah senin yüzünden kana batacak.
Mona Rosa. Siyah güller, ak güller…”
Onun dünyasında şiir, yalnızca kelimelerin yan yana gelişi değildi.
Bir ruh hâliydi.
Bir iç hesaplaşmaydı.
Bir medeniyet çağrısıydı.
Şair…
Yazar…
Fikir adamı…
Ve bu toprakların yetiştirdiği en büyük şair ve düşünce insanlarından biri.
1933 yılında Diyarbakır’ın Ergani ilçesinde dünyaya geldi.
Çocukluğu Ergani, Maden ve Piran’da geçti.
Daha genç yaşlarda Doğu’nun ve Batı’nın büyük eserleriyle tanıştı.
Ve sonra yolu Büyük Doğu ile kesişti…
Necip Fazıl’la kurduğu bağ, yalnızca bir edebiyat yakınlığı değil, bir düşünce yolculuğuydu.
İlk şiirleri 1950’li yıllarda yayımlandı.
“Mona Rosa” ile Türk şiirinde unutulmaz bir kapı açtı.
Sonra…
“Hızırla Kırk Saat”…
“Taha’nın Kitabı”…
“Leylâ ile Mecnun”…
Ama Sezai Karakoç’u yalnızca şiirle anlatmak eksik kalır.
Çünkü onun adı bir kelimeyle özdeşleşti:
Diriliş.
Bu yalnızca bir dergi adı değildi.
Bir fikir…
Bir dava…
Bir nesil çağrısıydı.
Diriliş dergisiyle yalnızca yazı yayımlamadı.
Bir bilinç inşa etti.
Şiiri insanı uyandıran bir ses, düşünceyi ise medeniyetin yeniden ayağa kalkışı olarak gördü.
Hayatı boyunca gösterişten uzak yaşadı.
Sessizdi…
Ama kelimeleri gür konuştu.
Mütevazıydı…
Ama düşüncesi büyük ufuklara yürüdü.
2021 yılında Hakk’a yürüdü.
Bugün Sezai Karakoç denildiğinde yalnızca büyük bir şair gelmez akla.
Şiiriyle nesilleri etkileyen…
Düşünceleriyle ufuk açan…
Ve “Diriliş” fikriyle bir döneme damga vuran bir fikir adamı gelir akla.
Diyarbakır’da başlayan o sessiz yolculuk,
Türk şiirinin ve düşünce dünyasının zirvesine ulaştı.
Sezai Karakoç ardında yalnızca şiirler bırakmadı.
Bir fikir mirası…
Bir medeniyet anlayışı…
Ve nesiller boyu sürecek bir diriliş çağrısı bıraktı.
Ruhu şadolsun