Nam-ı diğer Kırıx Hasan
Hasan Arkış deseniz belki pek az kişi tanırdı.
Ama “Kırıx Hasan” deyin…
Ya da “Yampiri Hasan”…
Diyarbakır’da yediden yetmişe herkes bilirdi onu.
Onu uzaktan görseniz bile tanırdınız.
Sol omuzu hep düşük…
Sağ omuzu hep yukarıdaydı…
Yalpalayarak yürürdü.
Kendini bildi bileli tehlikeli yürür, dünyaya sataşırdı.
O yürüyüş de kasketi, tespihi ve Diyarbakır şivesi kadar ona aitti.
Çocukluğu Mardinkapı’da geçti.
Suriçi’nin sokaklarını, çarşılarını adım adım bilirdi.
Çarşiya Şewitî…
Ulu Cami…
Dört Ayaklı Minare…
Ofis…
Buralar onun Diyarbakır’ıydı.
Bir gün sordular:
“Nerelisin?”
“Diyarbakırlıyım.”
“Neresinden?”
“Gede Bajer…”
Yani:
“Şehir çocuğuyum.”
Belki de onu bundan daha güzel anlatacak bir söz yoktu.
Sokaktaydı…
Çarşıdaydı…
Düğündeydi…
Bayramdaydı…
Nerede insanlar varsa Hasan da oradaydı.
Hiç evlenmedi.
Ama katıldığı her düğünü kendi düğünü gibi yaşadı.
Temiz kalbi ve içtenliğiyle tanındı.
Saflığını kendine eğlence edenler de oldu…
Onu olduğu gibi sevip bağrına basanlar da.
Türkü söylemeyi…
Çarşı pazar dolaşmayı…
Dostlarla sohbet etmeyi severdi.
6 Şubat depremlerinin ardından İstanbul’daki yakınlarının yanına yerleşti.
O Diyarbakır’dan zorunlu olarak ayrılmıştı…
Ama Diyarbakır ondan hiç ayrılmadı.
7 Ağustos 2026 tarihinde, 73 yaşında İstanbul’da hayata veda etti.
Cenazesi Diyarbakır’a getirildi ve Mardinkapı Mezarlığı’nda toprağa verildi.
Şimdi geride…
Kasketi…
Tespihi…
Türküleri…
Ve nice hatıra kaldı.
Ama belki en çok da o iki kelime:
“Gede Bajer…”
Şehir çocuğu…
Artık bir düğünün ortasında ansızın belirmeyecek.
Çarşıda o kendine özgü yürüyüşüyle karşıdan gelmeyecek.
Ama adı söylendiğinde, bir hatıra canlanacak:
Kırıx Hasan…
Yampiri Hasan…
Diyarbakır’ın unutulmayan şehir çocuklarından biri.
Ruhu şad olsun.