Modern insan tarihte hiç olmadığı kadar konforlu yaşıyor fakat tarihte hiç olmadığı kadar mutsuz hissediyor. Belki de sorun eksik olan yeni bir şey değil, kaybedilen eski bir şeydir. İnsanoğlu bulduğu ve keşfettiği onca şeye karşı acaba neyini kaybetti de bu kadar mutsuz?
Kutsal kitaplarda kadim öğretilerde ve ezoterik mitlerde insanı mutsuzluğa götüren şeylerin kontrol edemediği iştahı ve arzuları olduğu, kişinin bunlarla mücadelesi etmesi kişiyi hem kötülükten hem pişmanlıktan hem de mutsuzluktan koruyacağı sık sık telkin edilmiştir.
İnsanı en çok zorlayan iki temel dürtü yeme arzusu ve cinsel arzudur. İnsan bu iki dürtüyle arasına sağlıklı sınırlar çizemediği takdirde, onu hem maddi hem manevi hem de ahlaki olarak pişman olacağın sonuçlara sürükler.
Aslında kadim öğretilerde bu dürtülerin kendisi kötü görülmez; asıl vurgu, ölçüsüzlük ve kontrolsüzlük üzerinedir. İşte modern insanın mutsuzluk denen büyük çaresizliğinin kodları da burda gizli. Belki de modern insan ulaşmak istediği için değil, sürüklendiği için mutsuz. Ulaşmak ve sürüklenmek aynı şey değildir. Birinde tatmin, ötekinde bitmek bilmeyen bir arayış ölçüsüzlük ve kontrolsüzlük vardır. Modern dünya, insanları seçeneklere sahip olmanın, standartlara sahip olmakla aynı şey olduğuna inandırdı, insanlarda bu yanlış kök inancın peşinde sürükleniyor.
Bir noktadan sonra gerçeklerle yüzleşince öyle olmadığıyla baş başa kalıyor. Biri (standartlar) mutluluk, bolluk ve bereket, diğeri(seçenekler) bitmeyen bir tatminsizlik. Mutluluk huzur bolluk bereket, bunlar zor değil, zor olan alışkanlıklar, zor olan kodlar, zor olan karmik eğilimler. Aslında herkes nasıl(neyle) mutlu olacağını ya da nasıl(nesiz) mutsuz olacağını çok iyi biliyor. Döngüyü kıran asıl savaş kişiyi mutsuzlukta kıtlıkta ve huzursuzlukta tutan alışkanlıkları, eğilimleri ve dürtüleri öldürmektir.