“Baba bugün dağda duman yeri var…
Oğul kaşta keman yeri var…
Çöz göğsün düğmesini…
Sende güman yeri var…”
Her şehrin bir sesi olur…
Ama bazı sesler, zamanın içinden geçer…
Eskimez…
Unutulmaz…
Diyarbakır’da bir akşamüstü…
Bir eyvanda otururken
uzaktan bir türkü duyarsın…
Tanıdık gelir…
Çünkü o ses, yıllardır aynı yerden konuşuyordur.
İbrahim Macit’in sesi de
böyle yer eder insanda.
1951 yılında Diyarbakır’da dünyaya geldi.
Müziğe çocuk yaşta başladı.
1963 yılında eline aldığı cümbüş,
onun kaderine yazılmış ilk notaydı.
Sonra ud…
Sonra yıllar…
Ve o yılların içinde ağır ağır olgunlaşan bir ses…
Yolu, merhum Celal Güzelses’in kurduğu
Halk Musiki Cemiyeti’ne düştü.
Tahir Müjde’nin desteğiyle
orada sadece türkü öğrenmedi…
bir geleneğin içinde yoğruldu.
Çünkü Diyarbakır musikisi
sadece ses değil…
edep ister…
sabır ister…
hal ister.
Aile Çay Bahçesi’nde
yaz akşamları…
Masalar dolu…
Çaylar taze…
Sohbet koyu…
Bir anda sesler yavaşlar…
Bir türkü yükselir:
“Kırklar dağının düzü,
Ziyaret çarptı bizi…
Kör olasan suzan suzi,
Sular apardı bizi…”
İşte o an…
herkes susar.
Çünkü o türkü,
sadece söylenmez…
yaşanır.
Ve o ses…
çoğu zaman İbrahim Macit’tir.
1989 yılında
Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi
Türk Halk Müziği Korosu…
Tam 18 yıl…
Bir görev değil…
bir ömür verilmişliktir bu.
2007’de emekli oldu…
Ama onun hikâyesinde
“bitti” diye bir kelime hiç olmadı.
“Eyvanımızdan Esintiler” ile
o sesi evlere taşıdı.
“Ezgi Grubu”…
TRT programları…
“Velime Geceleri”…
Hepsi aynı yolun devamı:
Diyarbakır musikisini yaşatmak.
Diyarbakır’ın terbiyesiyle,
sesi kadar temiz altı evlat yetiştirdi…
Ve bugün…
kızı Meltem Macit’in sesiyle
o yol hâlâ devam ediyor.
İbrahim Macit’i anlatırken
belki de en doğru cümle şu olur:
O, türkü söylemez…
türkü onunla yerini bulur.
✍️ İbrahim Ateşoğlu