Gazze’de bugün yağan yağmur, başka coğrafyalarda toprağa bereket, çiftçiye umut, çocuklara sevinç getiriyor. Gazze’de ise bambaşka bir manzara var. Su alan çadırlar, çamura gömülen yataklar, ıslanan battaniyeler, soğuktan titreyen çocuklar ve geceyi kuru bir köşe bulabilmek için geçirmeye çalışan aileler…
Bir anne düşünün… Çocuğunu yağmurdan korumak için üzerine kendi bedenini siper ediyor. Bir baba düşünün… Bombardımandan kurtardığı ailesini bu kez soğuktan ve sel sularından korumaya çalışıyor. Bir çocuk düşünün… Oyuncaklarını değil, kuru bir yatak ve sıcak bir battaniyeyi hayal ediyor.
Gazze’de kış, soba üzerinde kestane pişirme olayı değil; savaşın ortasında hayatta kalma mücadelesidir.
Birleşmiş Milletler İnsani İşler Koordinasyon Ofisinin (OCHA) 9 Kasım tarihli raporuna göre, 6 Kasım’dan itibaren etkili olan şiddetli yağışlar binlerce ailenin barınma alanını vurdu. 26 binden fazla aile yardım talebinde bulundu; 6 binden fazla barınak yıkıldı, 17 bin 400’ü hasar gördü. Gazze’deki insani yardım stoklarında çadır, branda, battaniye ve giysi neredeyse tükenmiş durumda. Üstelik insani yardım kuruluşlarının temin ettiği 150 binden fazla çadır, Gazze dışında içeri alınmayı bekliyor.
Bu rakamların her biri bir aile demek. Bir evin, bir odanın, bir yatağın, bir çocukluk hatırasının kaybı demek.
Daha acısı, yağmurun ardından yaşananlar yalnızca su baskınından ibaret değil. Deir el-Belah’ta yağmurla birlikte çöken kum yığını çadırların üzerine yığıldı; aralarında çocukların da bulunduğu beş kişi hayatını kaybetti. Bir bebeğin de sel sularında boğulduğu bildirildi. Yaklaşık bir milyon yerinden edilmiş insanın sel riskiyle karşı karşıya olduğu belirtiliyor.
Peki ateşkes nerede? Ateşkes, kâğıt üzerinde kalan bir kelime. Çünkü İsrail yine bildiğimiz İt/rail.
Reuters, ateşkesin yürürlükte olmasına rağmen saldırıların sürdüğünü ve ateşkesin ilanından bu yana Gazze’de 1.600’den fazla Filistinlinin İsrail saldırılarında öldüğünü, bu sayının Gazze’deki sağlık yetkililerine dayandığını bildiriyor.
Ateşkes varsa neden insanlar hâlâ ölüyor? Barıştan söz ediliyorsa neden çadırlar hâlâ hedef oluyor, neden aileler hâlâ yerinden ediliyor? Çünkü duyuyorum, biliyorum, görüyorum ama zalim benim adamım olayı var.
Açlık meselesi de bütün ağırlığıyla devam ediyor. Yağmur nedeniyle bazı aşevlerinin üretimi geçici olarak yarıya düştü; yaklaşık 25 bin öğünlük üretim kaybı yaşandı. Yolların su altında kalması, gıda sevkiyatını da aksattı. Yani Gazze’de insanlar yalnızca yağmurdan korunmaya değil, karınlarını doyuracak bir lokmaya da ulaşmaya çalışıyor.
Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonunun (UNICEF) aktardığına göre, Gazze’deki Şeyh Rıdvan su havzasının onarımı için gerekli ekipmanların girişine İsrail tarafından izin verilmedi. UNICEF, havzanın taşması hâlinde kanalizasyonla kirlenmiş suların sokaklara ve çadırların arasına yayılabileceği, bunun da çocuklar ve aileler için hastalık riskini artıracağı uyarısında bulundu.
İşte insanı asıl düşündüren nokta bu. Bir tarafta yağmurdan korunmak için çadır bekleyen yüz binlerce insan, diğer tarafta Gazze dışında bekletilen yardım malzemeleri… Bir tarafta çocuklarını soğuktan korumaya çalışan anneler, diğer tarafta içeri girmesi gereken temel ihtiyaç malzemelerinin önündeki engeller…
Bir çocuğun battaniyeye ulaşması neden bu kadar zor olmalı? Bir ailenin başını sokacağı güvenli bir barınak bulması neden siyasi ve askerî pazarlıkların konusu hâline gelmeli?
“Kim bir canı kurtarırsa bütün insanları kurtarmış gibi olur.” (Mâide, 5/32)
Bu ayet bize insan hayatının değerini hatırlatıyor. Üstelik bu değer; dinine, diline, ırkına, milliyetine veya yaşadığı coğrafyaya göre değişmez. Gazze’deki bir çocuğun hayatı da dünyanın başka bir yerindeki çocuğun hayatı kadar kıymetlidir.
Bugün insanlık, Gazze’de yalnızca bir savaşın sonuçlarıyla değil, kendi vicdanının sınavıyla da karşı karşıyadır. Uluslararası kurumların açıklamaları, devletlerin diplomatik girişimleri, kürsülerden verilen barış mesajları elbette önemlidir. Ancak bunların karşılığı sahada görülmüyorsa, insanlar hâlâ açlıkla, soğukla, hastalıkla ve saldırılarla mücadele ediyorsa geriye cevapsız sorular kalır.
Bence sorulması gereken esas soru şu. Dünya, Gazze’de ölen çocuklara alıştı mı?
Çünkü bir çocuğun soğuktan titremesi haber olmaktan çıkıyorsa, bir annenin çadırındaki suyu boşaltmaya çalışması sıradan bir görüntüye dönüşüyorsa, bir saldırıda hayatını kaybeden insanlar yalnızca istatistik olarak anılıyorsa, asıl felaket yalnızca Gazze’de yaşanmıyor demektir.
Asıl felaket, insanlığın vicdanında yaşanıyor.