Eskiden insanlar bir yere yetişmek için acele ederdi. Şimdi ise hiçbir yere yetişemeden yaşıyoruz.
Sabah gözümüzü açar açmaz telefonumuza bakıyoruz. Gelen mesajlar, kaçırdığımız haberler, sosyal medyada olup bitenler… Daha yataktan kalkmadan dünyanın bütün telaşını üzerimize alıyoruz. Gün boyunca bir yerlere yetişmeye çalışıyor, akşam olduğunda ise kendimize ayıracak enerjiyi bile bulamıyoruz.
Garip olan şu ki, hayatımızı kolaylaştırdığını düşündüğümüz pek çok şey, aslında bizi daha sabırsız hâle getirdi.
Bir mesaj geç cevaplandığında alınıyoruz. Bir insan konuşurken sözünü bitirmesini beklemekte zorlanıyoruz. Trafikte birkaç dakika beklemek bile öfkemizi artırıyor. Her şey hemen olsun istiyoruz. Hemen haber alalım, hemen sonuç görelim, hemen mutlu olalım…
Peki, en son ne zaman birini gerçekten dinledik?
Karşımızdaki insan konuşurken cevap vermek için değil, anlamak için ne zaman sustuk? Bir arkadaşımızın nasılsın sorusuna verdiği cevabın arkasında ne olduğunu merak ettik mi? Belki de en çok kaybettiğimiz şey zaman değil, birbirimize gösterdiğimiz dikkat.
Bugün kalabalıkların içinde yalnızlaşan bir toplum hâline geliyoruz. Telefonlarımızda yüzlerce insanın numarası var ama derdimizi anlatabileceğimiz kaç kişi kaldı, bilmiyoruz. Sosyal medyada binlerce kişiye ulaşabiliyoruz fakat bazen yanımızdaki insana ulaşamıyoruz.
Üstelik bunun farkında olmadan yaşıyoruz.
Belki de biraz yavaşlamamız gerekiyor. Her mesaja anında cevap vermek, her tartışmaya katılmak, her gelişmeden haberdar olmak zorunda değiliz. Bazen bir kahveyi acele etmeden içmek, bir dostun derdini bölmeden dinlemek, sokakta yürürken başımızı telefondan kaldırıp etrafımıza bakmak da hayatın kendisidir.
Çünkü hayat, sürekli bir yerlere yetişmeye çalışırken geride bıraktığımız anlardan oluşuyor.
Bir gün dönüp baktığımızda kaç haberi ilk okuyan olduğumuzu, kaç paylaşım yaptığımızı ya da kaç kişiye cevap verdiğimizi hatırlamayacağız. Ama birinin zor gününde yanında olup olmadığımızı, sevdiğimiz insanlara yeterince zaman ayırıp ayırmadığımızı hatırlayacağız.
Belki de artık kendimize şu soruyu sormanın zamanı geldi:
Bu kadar acele ediyoruz da gerçekten nereye yetişiyoruz?