Bu ülkede bazı dosyalar var… Kapağı kapanmıyor ama içi de doldurulmuyor.
İsimler belli,yüzler aklımızda…
Ama failler yok.
Gülistan Doku…
Rojin Kabaiş…
Bu iki isim, aslında tek başına birer hikaye değil.
Bu ülkede kadın olmanın ağırlığını, korkusunu ve en çok da sahipsiz bırakılmışlığını anlatıyor.
Gülistan’dan yıllardır haber yok.Bir annenin bekleyişi, bir ailenin tükenmeyen umudu… Ama ortada hala net bir gerçek yok.Soru çok, cevap yok.
Rojin’in dosyası da farklı değil. Genç bir kadın, yarım kalan bir hayat… “SORUŞTURMA SÜRÜYOR” deniyor ama toplumun vicdanı bu kadar uzun süren bir belirsizliği artık kaldıramıyor.
Buraya kadar okuyan herkes şunu fark etmiştir:
Bu sadece iki kadının meselesi değil.
Bu,adı bilinen ama adaleti bulunmayan kadınların meselesi.
Çünkü bu ülkede “FAİLİ MEÇHUL” denilen dosyaların büyük kısmında bir kadın var.
Ama o kadının arkasından yükselen ses çoğu zaman cılız kalıyor.
Bir süre konuşuluyor, sonra unutuluyor.
Oysa unutulan her kadın,aslında biraz daha cesaret veriyor karanlığa.
“Nasıl Olsa Bulunmaz” duygusu,en tehlikeli şeydir bu topraklarda.
İnsanlar artık şunu söylüyor:
“Faili Meçhul Değil, Faili Bulunmayan.”
Ve bu cümle, sadece bir sitem değil aynı zamanda bir güvensizlik ifadesi.
Kadınlar için adalet geciktiğinde,aslında herkes için gecikmiş olur.
Çünkü adalet ya herkes içindir ya da hiç kimse için değildir.
Bugün Gülistan Doku’yu konuşuyoruz,
yarın Rojin Kabaiş’i…
Ama asıl mesele,adı bilinmeyen onlarca kadının sessizliği.
Bir köşe yazısına sığmayacak kadar ağır bir gerçek bu:
Bu ülkede kadınlar kayboluyor,öldürülüyor, susturuluyor…
Ve çoğu zaman arkalarından gerçek bir hesap sorulmuyor.
İşte tam da bu yüzden unutmak lüksümüz yok.
Çünkü unutursak,bu hikayeler bitmez.
Ama hatırlarsak… belki bir gün gerçekten bir şey değişir.
Belki bir gün,bu ülkede kadınların hikayeleri yarım kalmaz.