Medeniyetlerin buluşma noktası olan bu kadim şehir, şimdi en kutsal değerlerini birer "sosyal protokol" malzemesine dönüştürüyor. Eskiden dayanışmanın, kederi omuz omuza göğüslemenin adı olan taziye kültürü, bugün devasa salonlarda, gururla sergilenen statü gösterilerine evrildi. Acı bile artık ölçülebilir, parayla tahkim edilebilir bir ritüel haline geldi.
Aynı dönüşüm neşede de yaşanıyor. Düğün salonları birer saray yaldızıyla parıldarken, ciğer kültürünün sokağa sinen o yoksul kokusu ile modern gastronomi merakının kestiği faturalar arasında keskin bir zıtlık duruyor. Siyasal kamusallığın ve kolektif mücadelenin gerilemesiyle birlikte, kent insanı bütün enerjisini bireysel konfor alanlarına, spora, estetiğe ve gayrimenkule akıttı. Siyasetsizleşen kentin yeni sığınağı, tüketim mabetleri oldu.
Bu metalaşma dalgasının en acı tablosu ise şüphesiz Sur-içi’dir. Tarihin tozlu sayfalarından süzülüp gelen o kadim sokaklar, bugün "Instagrammable" kahvaltıcıların, nostalji tüccarlarının ve "otantiklik" tüketen turistlerin akınına uğradı. Restore edilmiş konaklarda ağırlanan yabancılar, o sokakların asıl sahiplerinin, hafızalarını ve yoksulluklarını süpüren bir perdenin arkasında kalıyor.
Sur, bir zamanlar yaşayan bir hafıza deposuyken, şimdi parası olanın satın alabileceği bir "açık hava müzesi"ne dönüştürüldü. Taşlar aynı taş, duvarlar aynı duvar; lakin o duvarların fısıldadığı hikaye, artık yeni misafirlerin bütçesine göre yeniden yazılıyor.