Diyarbakır…
Gazi Caddesi…
Yani Dağkapı Dört Yol…

Karınca Kitap’ın bitişiği…
Eskiler iyi hatırlar o meşhur, o tarihi lokantayı:

Toros Lokantası…

Sabah henüz gün ağarmamışken
dükkândan içeri bir usta girerdi.

Bir süre etrafa bakınır…
Namazını kılar…
“Bismillah” der
ve ocağın başına geçerdi.

Az sonra…
mis gibi paça kokusu
dört yolu sarardı.

Esnaflar dükkânlarını açar…
ve soluğu Mustafa Usta’nın yanında alırdı.

Bir tat…
Bir lezzet…
Bir gelenek…

Mustafa Usta…

Paçayı Diyarbakır’a sevdiren
koca yürekli adam.

Onu herkes severdi.

Mertti…
Babacandı…
Hayırseverdi…
Garibanın Mustafa Babası’ydı.

Dükkânının bir masasını
ihtiyaç sahiplerine ayırırdı.

Paçasını içer…
çorbasını içer…
sessizce giderlerdi.

1909 yılında Diyarbakır’da dünyaya geldi.
Hayat onu erken yaşta sınadı.

Henüz 5 yaşındaydı…
anne ve babasını kaybetti.

Küçük yaşta hayata atıldı.
Bir bakkal dükkânıyla başladı.

Ama onun yolu
sadece ticaret değil…
bir kültür kurmaktı.

1950 yılında
Gazi Caddesi’nde
Toros Lokantası’nı açtı.

O kapıdan içeri girenler
sadece yemek yemezdi…

Bir sofraya oturur,
bir muhabbete karışır,
bir Diyarbakır hatırasına dokunurdu.

Yıllar geçti…
Ama o ocak hiç sönmedi.

Yanında bir isim vardı:

Oğlu Zülküf Tuygur…

Baba-oğul…
aynı ocağın başında
aynı geleneği yaşattılar.

1977 yılı…

Mustafa Usta,
oğlu Zülküf’ü karşısına aldı:

“Bak oğlum…
Burası bizim ekmek teknemiz.

Ama ben bu lezzeti
daha uzağa taşımak istiyorum.

Aynı tadı…
aynı emeği…
İstanbul’a götürmek istiyorum.

Dükkân sana emanet…”

O gün
bir dükkân değil…
bir ustalık devredildi.

Ve Mustafa Usta…
İstanbul’un yolunu tuttu.

Artık İstanbul’daydı…

Aynı tat…
aynı emek…
aynı gelenek
orada da devam etti.

1991 yılında
İstanbul’da vefat etti.

Geride
bir gelenek,
bir lezzet,
bir sevda bıraktı.

Ama bazı isimler vardır…

Gitmez.

Bir sokakta…
bir dükkânın kapısında…
ya da bir yemeğin kokusunda
yaşamaya devam eder.

Mustafa Tuygur…

Diyarbakır’ın
sofrasına iz bırakan
ustaların ustası.

Ve bazı ocaklar vardır…
ateşi sönse bile
hatırası sönmez.

“Ruhun şad olsun, Mustafa Usta.”