"Biz ev kadınları ne olacağız?”

Bu cümleyi son günlerde o kadar çok duyuyorum ki… Bir video paylaşıyorum, bir kadın yazıyor. Bir konuşma yapıyorum, başka bir kadın aynı soruyu soruyor.

“Sabahın köründe kalkıyoruz… Herkes uyurken güne başlıyoruz. Ev toparla, çocuk büyüt, hasta bak, yemek yap, çamaşır yetiştir… Ama bir gün bile ‘çalışıyor’ sayılmıyoruz. Peki biz ne olacağız?”

Aslında mesele tam da burada başlıyor. Bu ülkede milyonlarca kadın yıllardır görünmeyen bir emeğin içinde yaşıyor. Mesaisi yok çünkü mesai hiç bitmiyor. İzni yok çünkü evin yükü hiç durmuyor. Maaşı yok çünkü yaptığı iş “görev” sayılıyor. Emekliliği yok çünkü yıllarca verdiği emek sistemde yok hükmünde.

Bir düşünün… Bir kadın 25-30 yıl boyunca bir evi ayakta tutuyor. Çocuk büyütüyor. Belki eşinin işine destek oluyor. Belki kendi hayallerinden vazgeçiyor. Ama yıllar geçince elinde ne bir maaş oluyor ne de bir güvence.

En acısı da şu: Kadın yaşlanınca fark ediyor bunu. Eşi hastalanınca… Yalnız kalınca… Hayat pahalanınca… “Benim hiçbir güvencem yokmuş” gerçeğiyle baş başa kalıyor.

Oysa ev kadınlığı küçümsenecek bir şey değil. Bir evi çekip çevirmek ciddi bir emek işidir. Bugün dışarıda para verilerek yapılan birçok işi ev kadınları yıllarca karşılıksız yapıyor.

Çocuk bakımı mı? Yemek mi? Temizlik mi? Yaşlı bakımı mı? Psikolojik yük mü? Hepsi var.

Ama konu hakka gelince kadın görünmüyor.

Bence artık şu soruyu gerçekten sormamız gerekiyor: Yıllarını ailesine, çocuklarına ve evine veren kadın neden yaşlandığında güvencesiz bırakılıyor?

Ev kadınlarının emeği sadece Anneler Günü’nde hatırlanmamalı. Bu mesele duygusal değil, sosyal bir meseledir. Kadının emeğini görünür kılmak, ona ekonomik güvence sağlamak artık bir lütuf değil, ihtiyaçtır.

Çünkü bir toplum kadınların görünmeyen emeğiyle ayakta durup sonra o emeği yok sayamaz.