Diyarbakır…
Gazi Caddesi…
Balıkçılarbaşı… Yoğurtçular Çarşısı’nın köşesinde küçük bir dükkân…

Dükkânın girişinde mütevazı bir tabela:
“Saatçi İhsan Usta”

İçeride tik tak sesleri…
Duvarlarda asılı saatler…
Tamir için sırasını bekleyen zamanlar…

Ve tezgâhın başında sabırla çalışan bir usta…

İhsan Zeydan…
Bitlisli Terzi Bedri’nin oğlu…

Hicri takvime göre 1337, miladi takvime göre 1921’de Bitlis’te dünyaya geldi.
Ama çocukluğu ve gençliği Diyarbakır’da geçti.

Bu şehrin sokaklarında büyüdü.
İnsanını tanıdı.
Hayatı erken öğrendi.
Esnaf terbiyesiyle yetişti.

Saatçiliği, iyi bir sanatkâr olan dayısı Hoca Selim’in yanında öğrendi.

Sabır, incelik ve dikkat isteyen o meslek, zamanla onun parmaklarında ustalığa dönüştü.

Yıllar içinde Diyarbakır’ın tanınmış saat tamircilerinden biri oldu.

Balıkçılarbaşı’ndaki küçük dükkânında yalnızca saatleri değil, adeta zamanı onardı.

O mütevazı dükkânda çalışarak 8 evlat büyüttü.

Hayatı emekle, alın teriyle ve sessiz bir onurla geçti.

Ama İhsan Zeydan sadece bir saat ustası değildi.

Sanat da onun hayatının ayrılmaz bir parçasıydı.

Ud çalardı…
Cümbüş çalardı…
Akordeon çalardı…

Hele Münir Nurettin Selçuk’un hafızalara kazınan eserleri…

“Sana Dün Bir Tepeden Baktım Aziz İstanbul…”
“Dönülmez Akşamın Ufkundayız…”

O ezgileri çalıp söylediğinde, evde hayat adeta dururdu.

Ev halkı…
Komşular…
İşi gücü bırakır, o güzel sese kulak verirdi.

Çünkü bazı insanlar yalnızca mesleklerini yapmaz…
Bulundukları yere ruh da verir.

1979’da aramızdan ayrıldı İhsan Zeydan.

Ama geride yalnızca bir isim değil; sevilen, saygı duyulan 8 evlat ve hoş bir seda bıraktı.

O, gerçek bir Diyarbakır beyefendisiydi.

Babacandı…
Hayırseverdi…
Gençlere yol gösterendi…
İnsan biriktiren adamlardandı.

Bugün Gazi Caddesi’nden geçerken, eski çarşıların sesine kulak verirseniz…
Belki bir yerlerde hâlâ onun tamir ettiği bir saatin tıkırtısını duyarsınız.

Diyarbakır’dan bir saat ustası geldi-geçti…
Ruhun şad olsun, İhsan Zeydan.