Perde açılır…
Işık sahneye düşer…
Ve oyun başlar…

Bazen bir insan yalnızca bir rolü oynamaz…
Yaşadıklarını da sahneye taşır.

Handan Ekici’nin hikâyesi böyle başladı.

1969 yılında Diyarbakır’ın Saraykapı semtinde dünyaya geldi.

Ama onun asıl hikâyesi okul sıralarında değil, Saraykapı’daki evlerinde başladı.

Gece işten yorgun dönen bir baba…
Ama o yorgunluğa rağmen kızına saatlerce matematik çalıştıran bir adam…

O baba, Mehmet Usta…
Nam-ı diğer Piknik Bozo…

Mehmet Usta’nın tek hayali, kızının üniversite okumasıydı.

Handan bu hayali biliyordu.

Dicle Üniversitesi Fransız Dili Bölümü’ne başladığında, babasının hayaline giden ilk adımı attı.

Ama aynı yıl babasını kaybetti.

Bazı kayıplar insanın çocukluğunu bir anda elinden alır.

Ama o pes etmedi.

Çünkü babasına verdiği bir söz vardı.

Ve o sözü tuttu.

Üniversiteyi bitirdi.

Belki Mehmet Usta o günü göremedi.

Ama bir kız çocuğu, babasının hayalini yarım bırakmadı.

Sonra hayat önüne başka bir kapı açtı:

Sahne.

1990’da Diyarbakır Şehir Tiyatrosu’nda profesyonel oyuncu olarak sahneye çıktı.

Ve belki de o gün yalnızca tiyatroya değil, hayata da başka bir yerden tutundu.

Çünkü sahne onun için yalnızca sanat değil; bir nefes, bir sığınak, bir yeniden başlama yeriydi.

Yalnızca oyuncu olmadı.

Çocuklara dokundu, insanlara sanatla nefes oldu.

1995’te arkadaşlarıyla Tiyatro Anadolu’nun kuruluşunda yer aldı.

Bu şehirde sanatla buluşan birçok insanın hayatında iz bıraktı.

Ama bazı hayatlar başarı listeleriyle anlatılamaz.

Handan Ekici’nin hikâyesi biraz da bir kız çocuğunun babasına verdiği sözü tutma hikâyesidir.

Bir kadının zorluklara rağmen ayakta kalışıdır.

Handan Ekici…

Bugün sahneye çıktığında yalnızca bir karakteri canlandırmıyor.

Bir ömrün izlerini de o sahneye bırakıyor.