Bazı isimler vardır…
Gol atmaz, manşet olmaz…
Ama sahadan çıktığında herkes onu konuşur.

İşte Ahmet Evren,
o isimlerden biriydi.

Nam-ı diğer…
“Herif Ahmet.”

1946 yılında Diyarbakır’da dünyaya geldi.
Bu şehrin yetiştirdiği, unutulmaz futbolculardan biri oldu.

Onu anlatanlar hep aynı yerde birleşti:
“İyi futbolcuydu… ama asıl mesele o değildi.
O, iyi bir insandı.”

Futbola 1964 yılında Yıldızspor’da başladı.
Bir yıl sonra Mardinkapı Güneşspor…

O yıllarda Diyarbakır’da futbol,
sadece bir oyun değildi.
Mahalleydi… dostluktu… hayaldi…

Ve o hayalin içinden çıkan bir delikanlıydı
Ahmet Evren.

1969–1970 sezonunda Diyarbakırspor formasını giydi.
Yeşil-kırmızı forma onun için sadece bir forma değildi…
Bir şehrin yüküydü.

Ve o yükü…
sessizce taşıdı.

Ne bağırdı…
Ne gösteriş yaptı…
Sadece oynadı.

Ama öyle oynadı ki…
yıllar sonra bile adı unutulmadı.

Onu anlatan en güçlü şeylerden biri de
sahadaki ahlakıydı.

Koca bir futbol hayatı…
Ve sadece bir sarı kart.

Bugün istatistik gibi görünen bu detay,
aslında onun karakterinin özetiydi.

Futbolu bıraktı…
Ama futboldan kopmadı.

Tam 14 yıl…
Diyarbakırspor altyapısında…

Nice gence dokundu.
Nice futbolcunun yoluna ışık oldu.

Belki kendi hikâyesi tribünlerde alkışlarla bitmedi…
Ama yetiştirdiği çocukların ayak izlerinde
onun emeği kaldı.

Aradan yıllar geçti…

Sahalar değişti…
Formalar değişti…
Futbol değişti…

Ama bazı isimler vardır…
Zaman onları silemez.

Ahmet Evren…
Nam-ı diğer “Herif Ahmet.”

O…
Diyarbakır futbolunda
top oynayanlardan değil,
adam gibi oynayanlardan biri olarak kaldı