Bu kadim topraklar…
Yüzyıllar boyunca
nice şairler yetiştirdi…
nice bilim insanı yetiştirdi…
Sözü olanı susturmadı…
Sesi olanı büyüttü…

Ama bazen bir şehir susar…
Ve o suskunluk
bir şair doğurur.

İşte o sessizliğin içinden yükselen ses:

Abdülkadir Nur Gördük…

13 Ocak 1960…
Diyarbakır…

Kelimelerin içinde büyüyen bir çocuk…
Bir baba…
Bir öğretmen…
Bir şair: Hacı Asaf Gördük…

Ve o çocuklukta…
kelimeler kitaplarda kalmazdı…
doğduğu evin içinde dolaşırdı.

Şiir…
onun için öğrenilen değil,
içine yerleşen bir sesti.

Hayat onu başka yollara götürdü belki…
Ama o ses
hiç susmadı.

Başeczacı oldu…
Yönetici oldu…
Yıllarca hizmet etti…

Ama onu şair yapan
ne mesleğiydi
ne de unvanı…

Onu şair yapan
Diyarbakır’a olan sevdasıydı.
Diyarbakır’a duyduğu özlemdi.

O…
Doğduğu bu memleketi çok sevdi.

Ekmeğini sevdi…
Gittiği hiçbir yerde
o ekmeğin tadını bulamadı.

Suyunu sevdi…
Pet şişelerin suyunda
memleketin tadını bulamadı.
Kerejdağ’dan gelen o su
ona derman oldu.

Çünkü bazı sevdalar…
şehirle değil,
insanın içiyle kurulur.

Onun dizelerinde
bir şehir konuşur:
Adı: Diyarbakır…

Onun dizelerinde bu şehir…
Sadece bir yer değildir…
Bir özlemdir…
Bir hasrettir…
Bazen bir sevda…
Bazen bir nasihat…

“Benim İki Gözümsen”…
“Eyvanda Şiir Molası”…
“Seni Seviyem”…

Her biri…
Bir yüreğin
sayfalara dökülmüş hâlidir.

Abdülkadir Nur Gördük…
Diyarbakır’ı sadece yazan değil…
Onu yaşayan,
onu özleyen
ve onu şiire dönüştüren bir adam…