Modern çağın kadını artık yalnızca hayatını yaşamıyor; aynı anda onlarca görünmez beklentiyi de omuzlarında taşımaya çalışıyor. Daha sabah gözünü açmadan başlayan görünmez bir yarışın içinde buluyor kendini. İyi anne olacak, başarılı çalışan olacak, güçlü görünecek, güzel kalacak, duyarlı olacak, üretken olacak… Üstelik bütün bunları yaparken de “eksiksiz” görünmeyi sürdürecek.

Bugünün dünyası kadına sürekli yeni mücadele alanları açıyor. Sosyal medya estetik üzerinden baskı kurarken, iş hayatı başarıyı çoğu zaman erkek egemen bir rekabet diliyle tanımlıyor. Siyasetten bürokrasiye, akademiden özel sektöre kadar pek çok alanda kadın yalnızca görünür olmak için değil, varlığını kabul ettirebilmek için de ekstra bir enerji harcamak zorunda bırakılıyor.

Ancak burada önemli bir soru ortaya çıkıyor: Her mücadele gerçekten kadını özgürleştiriyor mu?

Çünkü bazı savaşlar insanı büyütmez; yalnızca yorar. Bazı mücadeleler ise farkında olmadan insanı, eleştirdiği düzenin bir parçasına dönüştürür. Var olan güç diline bütünüyle teslim olmak, bazen kazanmak değil; mevcut sistemin sertliğini yeniden üretmek anlamına gelir.

Bu nedenle kadın artık yalnızca güçlü olmayı değil, enerjisini nereye harcayacağını da bilmek zorundadır. Her tartışmanın içinde olmak, her cephede savaşmak, her haksızlığı tek başına omuzlamaya çalışmak sürdürülebilir değildir. Çünkü tükenen bir insanın ne kendisine ne de topluma uzun vadede katkı sunabilmesi mümkündür.

Belki de çağımızın en önemli farkındalığı tam burada başlıyor: Kadın her akıntıya karşı kürek çekmek zorunda değildir.

Asıl güç, bazen kendi yönünü tayin edebilmektir. Sürekli başkalarının kurduğu oyunun içinde kalmak yerine, kendi yolunu açabilmektir. Kendi değerlerini, kendi ritmini, kendi sınırlarını belirleyebilmektir.

Kadın artık yalnızca mevcut nehirde ayakta kalmaya çalışmamalı; gerektiğinde kendi nehrini oluşturmayı da bilmelidir.

Çünkü enerjisini nereye harcayacağını bilen bir kadını, dışarıdaki hiçbir gürültü yolundan döndüremez.