Hayat sandığın şey başlamamış olabilir…

O insanı pişmiş çamur gibi kuru bir balçıktan yaratmıştır. (Rahman Suresi 14. ayet.)

Topraktan yaratıldığımızı söyleyen kutsal metinler, bize maddi kökenimizi hatırlatır. Ama ya asıl yaratılış, toprağa döndüğümüzde başlıyorsa? Belki de ölüm, bizim hakikate uyanışımızın eşiğidir.

Toprak bir son değil, hayata geçiş kapısı olarak algılandığında ve asıl yaratım toprağa girdikten sonra başlıyorsa, belki de hâlâ doğmadık. Belki de biz toprağa ekiliyoruz.

Bir tohum toprağa girdiğinde yok olur gibi görünür ama asıl potansiyel, toprak altında yaşadığı dönüşüm ve çözülme alanı olan topraktır.

Hepimizi birer tohum olarak düşünelim. Bu âlemde cinsimizi belirleyen, hangi çiçeği açacağız, hangi meyveyi vereceğiz, onu bulduğumuz alan.

Ve sonra asıl yaratım alanı toprağın kucağı. Tohuma kodlanan bilginin çözülme ve filizlenme zamanı.

Yani toprakla bir olma, toprak olma, topraktan yaratılma inancı.

Hani diyor ya İbnül Arabi, “Ölüm yok, oluş değil, hakikate doğuş.”

Dünya dediğimiz gezegenin geçici bir hayal, bir simülasyon olduğunu söyleriz her zaman ve içinde biz, geçici olarak buraya ait olan.

Asıl filmin fragmanı gibi. Konunun bir kısmını gördük ama perde hâlâ açılmadı. Oyun daha başlamadı.

Yani tam olarak varoluş tamamlanmadı.

Doğmak için ölmeyi bekleyen bir Âdem oğlu, garip bir labirentin içinde, kafası karışmış, yön duygusunu kaybetmiş bir şekilde koşturup duruyor.

Tıpkı uçmak için yaratılmış bir kuşun, kafesin içinde bir tünekte, öylece oturup varoluş sebebi olan kanatlarını kullanamaması gibi.

Tatlı su balığı tuzlu suda yaşar mı?

Peki ya insan, gerçekten ait olduğu yerde mi?

Ya da bu gelişin sayısı var mı?

Yaratımı tamamlanmamış bir insanoğlu olarak sesleniyorum size.

Kusurlarımı mazur görün. Öfkemi, alınganlığımı, bazen de gözyaşlarımı. Haddimi aştığımı düşündüğünüz anları.

Ben sizdeki benim, siz de bendeki.

Ciddiye, hatta çok ciddiye alınacak kadar varız.

Yeniden doğmak ve tamamlanmak için birbirimize aynayız.

Umarım iyi tohumlar olarak ekiliriz ve doğduğumuzda rengârenk çiçekler açar, kökleri sapasağlam bir ağaç gibi yeşeririz.