Çocukluğunda okul yüzü görmemişti. Ama içinde yıllar geçse de dinmeyen bir okuma isteği vardı.

Elli yaşında lise diplomasını aldı. Üniversite sınavına üç kez girdi. Sonunda Fırat Üniversitesi Maden Mühendisliği Bölümünü kazandı.

Hacı Zülfü Balcı…

1938 yılında Diyarbakır’ın Dicle ilçesinde doğdu. Ailesiyle önce Ergani’ye, ardından Diyarbakır’a göç etti.

İlkokulu dışarıdan bitirdi, ehliyet aldı. Tamircilik, şoförlük yaptı; yük ve yolcu taşıdı.

THY yolcularını taşırken valizlerin bagaja gelişigüzel atılmasına gönlü razı olmadı. Eşyaları kendi elleriyle yerleştirdi. Başkasının malına gösterdiği özen, havaalanının kapılarını ona açtı.

İlk iş gününde sabah altıda kapıdaydı. Yıllarca bu alışkanlığından vazgeçmedi; sonunda anahtarları ona emanet ettiler.

Çalışırken eğitimini sürdürdü; üniversitede iki yıl okudu. THY’de Meydan Hareket Şefliğine yükseldi.

Diyarbakır’a gelen devlet adamını da sıradan yolcuyu da aynı içtenlikle karşıladı. Şehir onu “Hacı Abi” diye tanıdı.

Emekliye ayrıldığında bile gökyüzünden kopamadı. Uçak saatlerinde balkonuna çıkar, sis ve rüzgârı izler, gerektiğinde kuleyi arardı.

8 Ocak 2003 gecesi de aradı. Hava şartları iyi değildi.

O gece Diyarbakır’a inişte düşen uçakta, göz tedavisinden dönen 25 yaşındaki oğlu Mehmet Ümit vardı.

“Ceylanım” dediği oğlu…

Kazanın ardından aldığı tazminatı ve birikimini oğlunun adını yaşatmak için kullandı. Mehmet Ümit Balcı Camii’ni yaptırdı.

Ne kadar harcadığını soranlara:

“Söylenmez… Allah’a karşı günah, millete karşı ayıp olur.” dedi.

2020 yılında hayata veda etti. Cami, 2023 depremlerinde ağır hasar gördü ve 2025’te yıkıldı.

Yıllarca gökyüzüne bakarak uçakların yolunu gözledi. Ama bir uçağın getirdiği acıyı ömrünün sonuna kadar taşıdı.

Diyarbakır onu “Hacı Abi” diye sevdi.

O ise kaybettiği oğlunu hep “ceylanım” diye andı.

Ve bu baba sevgisi, Diyarbakır’ın hafızasında yaşamaya devam etti.