Taşın rahmini gördün mü,

gördün mü oya misali işli gözeneklere

doluşan su damlacıklarını.

Bak

hafiften esinti depreşti,

“sümbül hava” diyorlar

bizim buralarda,

suyla taşın aşkı

hava ile muhabbet edende.

Ötelerden melul bir ses ünlüyor,

“taşa verdim yanımı,

toprak emdi kanımı

azrail’e can vermem,

canan alsın canımı”

taşın ve suyun yüzüsuyu hürmetine,

selam durmalı zamana

ve yalnızlığımıza

ve dahi bizi

bizden evvel bilene...

Şeyhmus Diken