Bir Ruhi Su şiiri

Dün okuyunca mevcut durumu bir şekilde anlattığı için paylaşmak istedim.

Ne dersiniz, durum bu değil mi?

IRMAK

Ağaç demiş ki baltaya 
Sen beni kesemezdin ama 
Ne yapayım ki sapın benden 
Bak şu ağacın bilincine sen 
Ölen ben, öldüren benden

Bunca analar ağlayıp durur da 
Akıp gider gelinciklerden 
Kör müdür sağır mıdır bu ırmak 
Ölen ben, öldüren benden

Her yerde böyle olmuş bu 
Önce dağa, taşa, ağaca söyletmiş halk 
Sonunda sabahın bir yerinden 
Uyanıp kalmış ayağa ırmak 
Ölen ben, öldüren benden 
 

RUHİ SU

**

Bunca analar ağlayıp duruyor

Kör olduk da biz mi göremiyoruz.

Sadece izliyoruz

Bizim için savaştıklarını söylüyor taraflar!

Refahımız, huzurumuz, geleceğimiz, çocuklarımızın geleceği için!

Onurlu bir yaşam için!

Oysa biz/Bizler için barıştıklarını, barışacaklarını bekliyorduk

Barışı gösterip savaşa razı etmek de neyin nesi?

Halkın çocukları birer düşüyor toprağa

Düşerken ne düşünüyorlar,

Ne düşündüler bilir misiniz?

ÖLEN BEN ÖLDÜREN BENDEN

Demediklerini nereden bileceksiniz

Yöneten Irmak akıp gidiyor, dinlemiyor, bakmıyor arkasına, bıraktığı enkazı, yıkımı göremiyor.

Körleştiler

Körlük numarası yapıyorlar

Görmüyorlar/görmek istemiyorlar anaların gözyaşlarındaki kandamlacıklarını

Hadi körleştiler görmüyorlar diyoruz

Bağırıyoruz, haykırıyoruz, feryat figanlar yükseliyor ülkeden

Bu kez sağıra yatıyorlar

Duymuyorlar

Duymak istemiyorlar

Nereye kadar?

Biz/Bizler hala ‘Bize barışı vaat etmiştiniz’ diye haykırıyoruz.

Görmezlikten, duymazlıktan gelseniz bile inadına bağırmaya devam edeceğiz.

Siz/Sizler susun mu diyorsunuz?

Hayır susmayacağız

BARIŞI, KARDEŞLİĞİ, BİRLİKTE YAŞAMI HAYKIRACAĞIZ