Hayatının kolay olmayan bir döneminden geçiyordu.

O günlerde resim, hiç beklemediği bir anda hayatına girdi.

Önce yalnızca bir uğraştı.

Sonra renkler, tuvaller ve fırçalar günlerinin içinde kendine başka bir yer açtı.

Resim, zamanla onun için yalnızca sanat değil; iyi gelen, güç veren ve yeniden üretme isteği uyandıran bir yol oldu.

Bingöl’ün Karlıova ilçesinde dünyaya geldi. İşçi bir babanın kızıydı.

Yirmi sekiz yıldır Almanya’da yaşıyor.

Aynı zamanda bir anneydi; hayatın sorumlulukları ve gündelik telaşları arasında resim yapmaya devam etti.

Akademik bir resim eğitimi almadı. Kendi kendine öğrendi; araştırdı, denedi, yanıldı, yeniden başladı.

Ve zamanla fırçası onu en iyi bildiği yere götürdü:

Köklerine.

Mezopotamya kadınlarını, kültürü, hafızayı ve geçmişten bugüne taşınan hikâyeleri resmetmeye başladı.

Çünkü onun için yalnızca güzel görünen bir resim yeterli değildi.

Her eserin bir duygusu, bir hikâyesi ve söyleyecek bir sözü olmalıydı.

Son sergisine bu yüzden “Kök ve Kadın” adını verdi.

Kadınları, onların taşıdığı hafızayı ve kendi kültürünün izlerini tuvale aktardı.

Bir zamanlar kendisine iyi gelen resim, zamanla evinin sınırlarını aştı.

Almanya’nın farklı kentlerinde sergiler açtı, çok sayıda karma sergiye katıldı.

Eserleri ilgi gördü.

Üstelik yalnızca kendi kültüründen insanların değil, farklı kültürlerden izleyicilerin de…

Bir zamanlar kendi günlerine renk katan fırça, şimdi onun hikâyesini başka insanlara taşıyordu.

Bugün önünde yeni hayalleri var.

Daha kapsamlı sergiler açmak…

Kendi atölyesini büyütmek…

Daha çok öğrenciyle çalışmak ve kendi çabasıyla öğrendiklerini onlarla paylaşmak…

Tuna Doğan…

Bir anne.

Kendi kendini yetiştiren bir ressam.

Zor zamanlarda eline aldığı fırçayı bırakmayan bir kadın.

Renkler çoğaldı, tuvaller çoğaldı, anlatacak hikâyeleri çoğaldı.

Ve bugün resimleri; Mezopotamya’nın kadınlarını, kendi köklerini ve geçmişten taşıdığı hafızayı Almanya’da başka hayatlarla buluşturuyor.