Bir kalem düşünün…

Bir yanında medresenin ilmi,
bir yanında Divan şiirinin mısraları,
öte yanında memleket meselelerinin konuşulduğu Meclis…

Bekir Sıtkı Bey’in hayatı,
bu üç dünyanın kesiştiği yerde geçti.

İlimle yetişmiş, şiirle beslenmiş, siyasetin içinde yaşamış bir Diyarbekirliydi.

1885 yılında Diyarbekir’de dünyaya geldi.

Annesi Fatime Hanım, babası ise Nakībü’l-Eşrâf (Peygamber soyundan gelen seyyid ve şeriflerin işlerini yürüten görevli) Mesut Efendi’ydi.

İlk eğitimini babasından ve dönemin müderrislerinden (medrese hocalarından) aldı.

Arapça ve Farsça öğrendi.

1908 yılında müderrislik icazetini (medresede ders verme yetkisini) aldı.

Babasının vefatının ardından Nakībü’l-Eşrâf Kaymakamlığı (Nakībü’l-Eşrâf’ın yerel temsilciliği) görevini üstlendi.

Diyarbekir İl Genel Meclisi’nde Ergani ve Çermik üyeliği yaptı, ardından Meclis’in ikinci başkanlığı görevinde bulundu.

Hayatının yolu bir süre sonra Diyarbekir’den İstanbul’a, oradan Ankara’ya uzandı.

Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı (Milletvekilleri Meclisi) seçimlerinde Siverek mebusu (milletvekili) seçildi.

Meclis-i Mebusan’ın kapanmasının ardından Ankara’ya gitmek üzere yola çıktı.

25 Nisan 1921’de Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne katıldı.

Burada şube üyeliklerinde bulundu.

Ancak Bekir Sıtkı Bey’in dünyası siyasetten ibaret değildi.

Onun kaleminin bir başka yönü daha vardı:

Şiir…

Divan edebiyatı (klasik Osmanlı şiiri) geleneğini sürdüren şiirler kaleme aldı.

Mihrabü’l-Vicdan (Vicdanın Mihrabı), Eş‘âr-ı Nefise (Güzel Şiirler) ve Muaveret-i Zarife (Zarif Söyleşiler) adlı yayımlanmamış eserler bıraktı.

13 Ocak 1936’da Diyarbakır’da hayata veda etti.

Geride yalnızca görevler ve unvanlar değil;

bir müderrisin bilgisi,
bir şairin mısraları
ve Diyarbekir’in kültür hafızasında silinmeyen bir iz kaldı.