Eski Diyarbakır’da kimi isimler vardır; yalnızca yaptıkları işle değil, sohbetleriyle, dostluklarıyla ve bıraktıkları izlerle hatırlanır.

Cemil Babür de o isimlerden biriydi.

1947 yılında, bugün Cahit Sıtkı Tarancı Müzesi’nin yanında bulunan tarihî bir konakta dünyaya geldi.

Çocukluğu ve gençlik yılları Eski Kuyumcular Çarşısı’nda geçti.

İlk ustası babası Nusret Bey oldu.

Onun yanında mesleği öğrendi.

Altını işlemeyi…

Taşa biçim vermeyi…

Kendi tasarımlarını yapmayı öğrendi.

Yıllar içinde Diyarbakır’ın tanınan kuyumcu ustalarından biri oldu.

Bir başka tutkusu ise:

Futbol…

1970’li yılların sonlarında Diyarbakırspor Birinci Lig’de fırtına gibi eserken Cemil Babür de o büyük heyecanın içindeydi.

Vehbi, Vahdet, Ayhan, Baykul, Vedat Okyar, Ergun ve daha nice futbolcu onun yakın arkadaşıydı.

Maçlar konuşulur…

Eski anılar anlatılır…

Cemil Babür bir hikâyeye başladığında masada kahkaha eksik olmazdı.

Sohbeti ve neşesi onun en belirgin yanlarındandı.

Kuyumcu dükkânı da zamanla dostların buluştuğu bir mekâna dönüştü.

İngilizcesiyle Diyarbakır’da bulunan Amerikalılarla dostluklar kurar; onlara şehrin tarihini, yemeklerini ve insanlarını anlatırdı.

Bir bakıma Diyarbakır’ın gönüllü elçisiydi.

Şiiri, edebiyatı ve müziği severdi.

Dost meclislerinde bazen sazını eline alır, türküler söylerdi.

Kendine has tarzı ve renkli kişiliğiyle eski Diyarbakır’ın unutulmayan simalarından biriydi.

Son yıllarında Ankara’ya yerleşti.

Ama Diyarbakır’la bağını hiç koparmadı.

Çünkü Diyarbakır onun için yalnızca doğduğu şehir değildi.

Çocukluğu, gençliği, dostları ve hayatının en güzel hatıralarıydı.

2020 yılında aramızdan ayrıldı.

Cemil Babür, geride yalnızca işlediği altınları değil…

Dost sofralarında kalan kahkahaları…

Futbol sohbetlerini…

Ve eski Diyarbakır’dan güzel bir hatıra bıraktı geriye…

Saygı ve özlemle…