On sekiz yaşındaydı.

Diyarbakır’dan ayrıldı.

Aradan yıllar geçti.

Şehirler değişti…

Hayat değişti…

Ama çocukluğunun geçtiği topraklar onunla birlikte yaşamaya devam etti.

Surlar…

Dicle…

Hevsel…

Ve yüzyılların izini taşıyan o taşlar…

Bir gün resimlerinde yeniden karşısına çıktı.

Çünkü o Diyarbakır’dan ayrılmıştı…

Ama Diyarbakır ondan hiç ayrılmamıştı.

Pınar Baran, Diyarbakır’ın Bismil ilçesinde dünyaya geldi.

Çocukluğu ve ilk gençlik yılları Mezopotamya’nın kadim kültürel belleğini taşıyan bu coğrafyada geçti.

Üniversitede felsefe eğitimi aldı.

Uzun yıllar kamuda çalıştı.

Ama sanat hep yanı başındaydı.

Sanatının merkezinde insan, hafıza, zaman, coğrafya ve aidiyet vardı.

Özellikle Diyarbakır ve Mezopotamya’nın tarihsel belleği, çalışmalarının en önemli kaynaklarından biri oldu.

Surlar onun için yalnızca taş değildi.

Dicle yalnızca akan bir nehir…

Hevsel yalnızca bir bahçe değildi.

Her biri geçmişten bugüne bir şeyler anlatıyordu.

“Taşın Hafızası” adını verdiği çalışmaları da bu düşünceden doğdu.

Taşların, duvarların ve eski yapıların üzerinde zamanın bıraktığı izleri renk, doku, ışık ve gölgelerle görünür kılmaya çalıştı.

Ama bir süre sonra tuval ona yetmedi.

Resimde anlatmaya çalıştığı duygular onu sinemaya taşıdı.

Resimde renk ve ışıkla anlattığını…

Sinemada görüntü, zaman, mekân ve sessizlikte aramaya başladı.

Yazıp yönettiği Türkiye–İran ortak yapımı kısa filmi “KUTU / THE BOX”, yıllar önce çocuğunu kaybetmiş bir kadının hikâyesinden doğdu.

Bugün resim, senaryo ve sinema çalışmalarını birlikte sürdürüyor.

Sanat dili değişse de anlattığı şeyler değişmiyor:

İnsan…

Hafıza…

Zaman…

Ve ait olduğu topraklar.

Belki de Pınar Baran’ın bütün hayat yolculuğunu yine kendi sözleri anlatıyor:

“Diyarbakır’dan on sekiz yaşında ayrıldım; ama Diyarbakır benden hiç ayrılmadı.”