Yaşadığımız sorunlar kambur gibi üst üste biniyor. Yaşam koşullarından, işsizlikten, eğitim, hukuk, suiistimal ve yolsuzluklara kadar ve sokaktaki ve aile içinde yaşanan şiddette, kadınlara ve hayvanlara yönelik öldürmeye, kaybedilmeye kadar sıralanabilecek bir dizi sorun ve şiddet sarmalı birçoğumuzu bıktırdı. Neredeyse hemen her gün karşımıza çıkan bu sorunlar üst üste biniyor ve herkesin sırtında bir kambura dönüşüyor. Kangrenleşen bu sorunlar yumağı kişilerin ve toplumun psikolojilerini de bozuyor.

Bu sorunların temel kaynağını her kesim kendi açısından sorgulamaya başlıyor. Yaşadığı koşullardan ve karşılaştıklarından memnun olmayanların sayısı her geçen gün artıyor.

Sosyal medyanın ve iletişimin bu kadar geliştiği günümüz dünyasında insanlar doğal olarak nasıl yaşadıklarını ve nasıl yaşaması gerektiğini sorguluyorlar. Başka ülkelerle yaşayanların hak ve hukuklarıyla kendi koşulları arasında kıyaslama yapabiliyorlar. O yüzden insanların yönetimlerden talepleri de değişiyor. Dün yeterli gördüklerini bugün yetersiz görebiliyorlar.

İnsanlar şehirlerden kasabalara kadar sağlıktan ekonomiye kadar daha iyi ve kaliteli hizmet almak istiyorlar. Ancak insanlar hizmet ve çözük bulmada sıkıntılar yaşıyorlar. Bunlar bir şekilde medyaya da yansıyor.

Uzun zamandır yaşadığımız kaygının, gerginliğin, güvensizliğin bir sınırı olması gerekiyor. Yaşanan derin yoksulluğa bir çözüm bulunmasını istiyorlar.

Doğru dürüst beslenemediği, çocuklarının eğitim sorunlarının çözülemediği, sağlık sorunları onun hayata bağlanmasını zayıflatıyorken gelecekten nasıl kaygısız olacağım ve mutlu yaşayacağım diye düşünüyor. Günlük olarak yaşanan sorunlara bir de Orta Doğu’da yaşanan savaş rüzgârları eklenince sorunlar ve kaygılarda ister istemez kambur üstüne bir kambur daha yapıyor.