Gelme kış, gelme

 Yağma kar, yağma

 Köylümü, kentlimi soğukta koyma

 Odunun var mı, yakacak?

 Evin var mı, barınacak?

 Kış geldi, kar yağacak

 Yoksullar n’apacak?

Bir okul şarkısıdır ‘Gelme Kış, Gelme’. Bu şarkıyı öğrenciyken de öğretmenken de her söylediğimde/söylettiğimde ağlamışımdır istisnasız.

İstesek de istemezsek de kış da geldi kar da yağdı ölümün kol gezdiği kentlerin üstüne. Karla beraber ısı -16’lara düştü. Don ile ölüm haberleri de gelmeye başladı bir bir… Sobasız, ateşsiz, evsiz bir kışın ortasında kaldı savaş mağduru insanlar çaresiz. Bombalardan kurtulanlar soğuktan kurtulamadı. Çocuklar naylon çadırlarda uyudu ve bir daha uyanmadı. Zaten yoksul olan evlerde savaştan kaçan akrabalarla beraber nüfus arttı. Aşa uzanan kaşıklar boş döndü ağızlara...

Ölümün kol gezdiği kente kar yağdı. Acılar katmerlendi. Açlık, sefalet, acı diz boyunu aşarak insanları tüketmeye doğru yol aldı çoktan. Gündelikle geçinen insanların gündelik birikimleri bitti, umutları söndü. Yokluk girdabında hayatlar gece yarısı sönen şehir ışıkları gibi söndü bir bir…

Tüm bunlara rağmen donmaktan kurtulan çocuklar eğer görmüşse sabahı; kaptığı naylon poşetle kaymaya başlamıştır çoktan. Ya da donan ellerini nefesiyle ısıtsa ısıta kardan adamını yapmış, boynuna da puşîsini dolamış, yoldan geçenlerin telefonla çektiği fotoğraflara buruk da olsa gülümsemiştir savaşın kıyısında. Tam keyfini çıkaracakken kulakları sağır eden patlamayla gözleri yuvarlağından fırlayan çocuğun önüne düşmüştür babası aldığı kurşun yarasıyla.

-Oy bavo ez bimrim…

Ölümün kol gezdiği kente kar yağma gerçeği bu…

Oysa birçoğumuz kış gecelerinde içimizde şu özlemi beslemişizdir: Bir köy evinde yaşasam, gece boyunca yağan kar pencere pervazına kadar dayansa ve sabah kapıyı açtığımda diz boyu karla karşılaşsam. Kar üzerinde ailece oynaşsak kış boyunca…

Yaşam bu işte…

Birsen İNAL