Maraş merkezli deprem sadece 11 ili değil hepimizi hatta her şeyi sarstı. Pandemiden sonra bir ha hiçbir şey eskisi gibi olmayacak deniyordu ama yaşadığımız bu depremden sonra hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı sözü hafızalara daha da yerleşti.

Yıkılan, yerle bir olan kentler, kasabalar, köyler… Kaybedilen canlar. Acılar büyük, yaralar derin. Acıların dinmesi, yaraların kabuk bağlayarak iyileşmesi kolay olmayacak ve uzun zaman alacak.

Deprem sadece binaları yıkıp enkaza çevirmekle kalmadı geride kalanları da büyük bir çaresizlik içinde bıraktı. Deprem öncesi iyi kötü insanların bir düzeni vardı. Şimdi her şey alt üst oldu. Bir taraftan yaralarını iyileştirmeye çalışırken; bir taraftan da kendilerini bekleyen barınma, sağlık ve yaşamsal sorunları önlerinde dağ gibi duruyor. Acılar ve sorunlar tavan yapmış durumda. İnsanlar neye yanacaklarını bilemiyorlar. Bir tarafta kaybettiklerinin acısı diğer tarafta üstesinden nasıl kalkacaklarını bilemedikleri sorunlar önlerinde aşılması zor dağlar gibi duruyor. Bu sorunların içinde ne önemlisi de depremin psikolojik ve ruhsal yapılar üzerinde yarattığı travmadır. Toplum olarak bu travmayı yaşamış olsak da bizzat depremde evi enkaza dönen, enkazdan kurtulan, en sevdiklerini ve yakınlarını kaybedenler için yaşanılanın travmanın en ağırıdır. Tedavisi çok zor olan bu durum yıllar geçse de benzer her olayda kendisini yeniden yaşatacaktır. Yaraları yeniden kanayacaktır. İyileşmesi, yaşam sevincine kavuşması ve yeniden hayata umutla bakması kolay olmayacaktır.

Depremi yakından hisseden, deprem bölgesindeki depremzedelerin psikolojik ve fiziksel iyileşmeleri toplumsal dayanışmanın büyük rolü olacaktır. Depremin ilk gününden itibaren gösterilen toplumsal duyarlılık ve dayanışma, yaraların iyileşmesinde önemli bir rol oynayacaktır. Yaraları sahiplenen toplum, toplumsal iyileşmeyi de birlikte sağlayacaktır.