Dede kelimesi, en sıcak kelimelerden birisidir. Dede, ailenin tarihe açılan kapısıdır. Eğer torun yoksa dedelik hasretle beklenen en güzel haberdir. Tam tersi dede hayatta değilse torunluk biraz yetimcedir. İşte bu yüzdendir ki anne babalar, dedeleri torunların gülistanından ve bülbül gibi şakımalarından mahrum etmemelidir.

Dedeler kitap gibidir. Eğer o kitabın sayfalarını çevirmeye başlarsanız aşkla okumak ve dinlemek istersiniz. Başlarından kim bilir neler geçmiş. Bir başka yerde duyamayacağınız hikâyeleri, hüzünleri, hayat tecrübelerini ve memleket sevdalarını bulursunuz onlarda.

Kimi cihan harbinde henüz çocuktur, kimisi seferberliği görmüş, kimisi dört yıl askerlik yapmış hatta kimisinin yıllar sonra kayıp olduğu haberi gelmiştir. Zorluk yıllarını dedelerden dinlemek lazım diye düşünüyorum.  Asra bedel günlerin ne olduğunu onlardan öğrenmeli…

Siz yürümeye başladıkça hatıraların peşinden onlar da size yoldaş olurlar. İşte tam o zaman dünyanız genişler, açılır, kalbiniz yumuşar ve hatta siz farkında bile olmadan gözlerden usulca akar yaşlar…

O pamuk gibi ellerini öpmek, nefes almamız kadar önemlidir kanaatindeyim… Yani onların aramızda olmasının hayati bir ehemmiyeti vardır.

Ne güzel de buyurmuş Rahmet Peygamberi (sav): “Beli bükülmüş ihtiyarlar olmasaydı belalar sel gibi üzerinize dökülecekti.”

Ayrıca sahabe efendilerimizin“ insanlar içinde ihtiyar, ümmet içinde Peygamber gibidir” sözü de çok anlamlı ve dikkat çekicidir.

Ey anne ve babalar! İnancımıza göre rahmet vesilesi, bereket direği ve musibetlerin def’ine vesile olan dedelerin kıymetini bilmek iki cihan saadetinin önemli bir sebebidir.

Rabbim; tüm dedelere rahmet eylesin, hayatta olanlara sıhhat ve afiyet versin, dedelik duygusunu tatmayanlara da nasip eylesin inşallah…