Ümmetin Anneleri’nden olan Hz. Safiye ( r. anha ), güzide eşi olan Allah Resulünü Ramazan’ın son on gününde camide itikaf ibadetinde iken ziyaretine gider.

O’nun ( sav ) huzurunda bir müddet görüşüp sohbet eder. Sonra evine dönmek için ayağa kalkar. Allah Resulü de Safiye annemizi evine bırakmak üzere On’unla birlikte kalkar.

Hanımını dışarı çıkarıp evine bırakmak üzere iken Ensar’dan iki Müslüman oradan geçer ve Allah Resulüne selam verirler. Hz. Peygamber de ( sav ) onlara : “ Yavaş olun, durun! Yanımdaki bu kadın Huvey kızı Safiye’dir” diyerek kısa bir izah ihtiyacı duyar.

Bunun üzerine iki kişi: ( Allah Resulünün izahına gerek duymadıklarını kast ederek) “Sübhanallah, Ya Resulallah!” derler. Zira Allah Resulünün Hz. Safiye annemizin hüviyetini açıklamak zorunda kalması onlara çok ağır gelmişti.

Bunun üzerine Hz. Peygamber ( sav): “Şüphesiz ki şeytan, insanın bedeninde kanın ulaşabildiği yere kadar ulaşır. Ben sizin (temiz) gönüllerinize şeytanın bir şüphe atmasından endişe ettim.” diyerek itimadın tedbire engel olmadığı ilkesini bilfiil uygulamıştır.

KAYNAK:

Kazıcı Ziya, Hz Muhammed’in Aile Hayatı ve Eşleri, s. 303, Çamlıca Yayınları, İstanbul, 2009.