“Hayat bazen

  Dudağımızdan öper bizi

  Ve rengârenk yayılır

  Önümüze bir atlas gibi,

  Gezdirir bizi sokaklarda

  Uçurarak havalarda

  Ve hissederiz kendimizi güvende;

  Bizim boyutumuzu alır

  Uydurur bize adımını

  Ve bir tavşan çıkarır eski şapkadan

  Ve insan çocuk gibi mutludur

  Çıkarken okuldan.

  Hayat Bazen

  Kahve içer benimle

  Ve o kadar güzeldir ki

  Doyamazsın bakmaya.

  Saçını çözüp davet eder beni

  Kendisiyle sahneye çıkmaya.

  Hayat bazen

  Anadan üryan

  Karşımıza çıkar

  Ve sunar bize bir armağan

  Bilseniz ne ürkektir

  Bozmamak için büyüyü

  Parmakların ucunda yürümek gerekir.

  Hayat bazen

  Elinde fırçayla gelir

  Tüylerimiz dikilir

  Kullanmasını bilen insana

  Onun yaptığı kıyağı

  Sözcükler yetmez adlandırmaya.

  Hayat bazen

  Bir şaka yapar bize

  Uyanıveririz birden

  Anlamayız ne olduğunu,

  Kendimizi bir balkabağına oturmuş

  Dişlerken buluruz bir odunu.”

Eduardo Galeano Barselona’daki sürgün günlerinden birinde ziyarete gittiği evin küçük kızıyla sohbete dalar. Sohbetinde küçük kız Galeano’ya “ne iş yaptığını” sorar? “Yazıyorum” der Galeano! “Ne yazıyorsun” diye sorar küçük kız! “Kitap yazıyorum” der…”Ben kitapları sevmiyorum, şarkıları seviyorum. Çünkü kitaplarda kelimeler öylece sessizce durur. Oysa şarkılarda öyle mi! Uçuşuyor kelimeler” der.

İşte İspanyanın ünlü ozanı Joan Manuel Serrat “Gabo ve Maria”ya mesnet olan şarkısının sözlerinde “Hayat Bazen…” derken tam da o uçuşan kelimelerin kudretine sığınır…

Hayat bazen nedir ki! Ruhunuzdan, bedeninizden, kendinizden bir parça bildiğiniz / bildiklerinizin hoyrat ellerde özgürlüklerinin kısıtlanışına günler geceler hatta saatlerce hiçbir şey yapamadan biçare kalışınızın yeknasaklığıdır belki de…

Bu sebeple Alberto Manguel’in harika kitabı “Kelimeler Şehri”nin girizgâhında dediği gibi  “Her sınır, içeriye aldığı kadar da dışarıda bırakır…” insan tekini…