Bir gün okyanusta yol alan bir gemi kaza geçirerek battı. Gemiden tek bir kişi sağ olarak kurtuldu. Dalgalar bu adamı küçük ıssız bir adaya kadar sürükledi. Adam ilk günler kendisini kurtarması için Allah’a yalvardı ve yardım gelir umuduyla ufka baktı. Ancak ne gelen oldu ve ne de giden…

Daha sonra rüzgârdan, yağmurdan ve vahşi hayvanlardan korunmak amacıyla kendisine ağaç dallarından ve yapraklarından küçük bir kulübe yaptı. Sahilde bulduğu batan gemiden arta kalan eşyaları da bu kulübeye koydu. Günler hep aynı şekilde geçiyordu. Balık avlıyor, pişirip yiyordu ve ufku gözlüyordu. Bu arada da Allaha dua etmeye de devam ediyordu.

Bir gün içmek için tatlı su getirmeye gitmişti. Döndüğünde bir de ne görsün bin bir emekle yaptığı ve tek tutunduğu dal olan tahta kulübesi, ateşler içinde cayır cayır yanıyordu. Başına gelebilecek en kötü şeydi. Keder ve öfke içinde donakaldı. Artık bu ıssız adada başını sokacak bir kulübesi bile yoktu.

Bu arada kulübesi yanmaya devam ediyordu ve akşam oldu…Çaresiz ve perişan bir halde kulübesinin yanışını izliyordu. Böylece geceyi üzüntü ve keder içinde geçirdi.

Ertesi sabah erken saatlerde adaya yaklaşmakta olan bir geminin düdük sesiyle uyandı. Onu kurtarmaya geliyorlardı. Yardım ekibi kendisine ulaştığında onlara: “Benim burada olduğumu nasıl bildiniz? diye sordu bitkin adam…

Yardım ekibi: “Dumanla verdiğiniz işareti gördük.”  Cevap, adamı hem şaşırttı hem de çok utandırdı.

Rabbimiz, Kuran’da şu gerçeğe işaret eder: “ Hoşlanmadığınız bir şey sizin iyiliğinize, sevdiğiniz bir şey de sizin kötülüğünüze olabilir. Siz bilmezsiniz. Allah bilir.” (Bakara/216)