Bir toplumda adaletin varlığı, yalnızca mahkeme salonlarında verilen kararlarla ölçülmez. Adalet, bir çocuğun hangi ailede doğduğuna bakılmaksızın eğitim alabilmesi, bir insanın ekonomik durumuna göre değil emeğine göre değer görmesi ve herkesin geleceğe aynı umutla bakabilmesiyle anlam kazanır.

Bugün toplumun en büyük sorunlarından biri, fırsatların herkes için eşit olmamasıdır. Kimi insanlar hayata birkaç adım önde başlarken kimileri daha yolun başında engellerle karşılaşıyor. Bir çocuğun geleceği ailesinin maddi imkânlarına, bir gencin hayalleri ekonomik koşullara, bir emekçinin yaşamı ise aldığı ücretin ay sonuna yetip yetmemesine bağlı kalabiliyor.

Oysa adalet, güçlü olanın daha fazla imkâna sahip olması değil, güçsüz olanın da haklarına ulaşabilmesidir.

Toplumsal adalet yalnızca yoksullara yardım etmekten ibaret değildir. İnsanlara insanca yaşayabilecekleri koşulları sunmak, eğitimde, sağlıkta, istihdamda ve hukuk önünde eşitliği sağlamaktır. Kimsenin kimliği, düşüncesi, yaşadığı şehir ya da ekonomik durumu nedeniyle ikinci plana itilmemesidir.

Bir toplumda bazı insanlar temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanırken diğerleri için hayatın bütün kapıları açık kalıyorsa burada yalnızca ekonomik bir uçurumdan söz edemeyiz. Aynı zamanda derinleşen bir adalet sorunuyla karşı karşıyayız demektir.

Adalet, bir gün herkesin ihtiyaç duyabileceği bir güvencedir. Bugün başkasının yaşadığı haksızlığa sessiz kalanlar, yarın aynı haksızlıkla karşılaştıklarında seslerini duyuracak bir toplum bulamayabilir.

Çünkü adalet, yalnızca kendimiz için istediğimizde değil, başkalarının hakkını da savunduğumuzda gerçek anlamına kavuşur.

Unutulmamalıdır ki bir toplumun gerçek zenginliği, en güçlülerinin ne kadar yükseğe çıktığıyla değil, en geride kalanlarının ne kadar ileri gidebildiğiyle ölçülür.