Bir öğretmen, bir çocuğa yazıyı sevdirdi.

Yıllar geçti…

O çocuk, Türk hat sanatının büyük ustalarından Hâmid Aytaç oldu.

Aytaç, yazı sevgisini Sıbyan Mektebi’ndeki (ilkokul düzeyindeki mahalle okulu) hocası Mustafa Akif Tütenk’ten aldığını yıllar sonra anlatacaktı.

Mustafa Akif Tütenk…

1875 yılında Diyarbakır’da doğdu.

Eğitimini rüştiye (ortaokul), Darülmuallimin (Erkek Öğretmen Okulu) ve medresede (geleneksel dinî eğitim kurumu) sürdürdü.

Diyarbakır İdadisinde (Diyarbakır Lisesi) ve Hâdim-i Terakkî Mektebi’nde (İlerlemeye Hizmet Eden Okul) öğretmenlik ve yöneticilik yaptı.

Maarif İdaresinde (Eğitim İdaresi) çalıştı; Vilâyet (İl) gazetesi ile Dicle ve Peyman gazetelerinde görev aldı.

1920’de Diyarbakır milletvekili seçildi. Birinci TBMM’de Şeriye-Evkaf (Din İşleri ve Vakıflar) ile İstida (Dilekçe) komisyonlarında çalıştı.

Onu Diyarbakır’ın kültür tarihinde ayrı bir yere koyan emeklerinden biri, şehrin hafızasını kayda geçirmekti.

Yıllar boyunca Diyarbakır’ın tarihini, kitabelerini (yapı yazıtlarını), mahallelerini, mesirelerini (gezinti ve dinlenme yerlerini), folklorunu ve şairlerini derledi.

Bütün bu birikimi kendi el yazısıyla dört defterde topladı:

“Mahsûl-i Leyâlî-i Hayatım (Hayatımın Gecelerinin Ürünü) veya Görüş ve Seziş.”

Bu sayfalara 1892’den 1952’ye uzanan Diyarbakır’ın insanlarını, olaylarını ve hatıralarını taşıdı.

Aynı zamanda hattattı (güzel yazı ustası); değerli el yazmaları ve hat eserlerinden oluşan bir koleksiyon kurdu.

1952 yılında Diyarbakır’da hayata veda etti.

Geride yalnızca kitaplar ve defterler bırakmadı.

Bir öğrencinin kaleminde büyüyen yazı sevgisini,
dört defterin sayfalarında ise Diyarbakır’ın hafızasını bıraktı.

Belki de bir öğretmenin bırakabileceği en güzel iz buydu:

Bir çocuğa yazıyı sevdirmek,
bir şehrin hatıralarını geleceğe taşımak.