Kendisi yoksulluk yüzünden okula gidemedi.

İki oğlu doktor, iki kızı öğretmen oldu.

Çocukları okusun, bir meslek edinsin, insanlara yararlı olsun diye yıllarca çalışıp çabaladı.

Hacı Abdulkerim Göral…

15 Mayıs 1927’de Diyarbakır’da dünyaya geldi. Bir yaşındayken babası Sait Efendi’yi kaybetti. Babasının yüzünü tanıyabileceği bir fotoğraf bile geride kalmamıştı.

Babasını hep özledi.
Nasıl biri olduğunu bilmeden…

Annesi Ayşe Hanım medrese öğretmeniydi. Ancak ailenin geçimini sağlamakta zorlanıyordu.

Ona destek olmak için yedi yaşında bir kunduracının yanında çıraklığa başladı.

Yaşı küçüktü, üstlendiği sorumluluk büyüktü. Kazandığını eve getiriyordu.

Aileden kalan bağlarda topladığı üzümleri sırtında pazara taşıyıp sattı. Annesinin ve kardeşlerinin geçimine katkıda bulunmak için çalıştı.

Askerliğe kadar farklı esnafların yanında çalışarak ticareti öğrendi.

Malatya’da askerlik yaparken okuma yazmayı öğrendi. Sonraki yıllarda gazeteleri, takvim yapraklarını dikkatle okudu. Okuduklarına hayat tecrübesini de ekledi; zamanla çevresindekilerin akıl danıştığı bir insan oldu.

Askerlik dönüşü Refika Hanım’la evlendi. Yıllar içinde dört çocukları dünyaya geldi.

Yıllarca Diyarbakır sebze ve meyve halinde komisyonculuk yaptı. Farklı şehirlerden üreticiler, sebze ve meyvelerini ona emanet etti. O da onların emeğine sahip çıktı, geçimini bu ürünlerden sağlayan ailelerin hakkını gözetti.

Dürüstlüğüyle güven kazandı. İnancı gereği haramdan sakındı, ihtiyaç sahiplerine yardım etti.

Kazancıyla evini geçindirirken çocuklarını da okuttu. Refika Hanım’la birlikte dört pırıl pırıl evlat yetiştirdi.

Evlatları arasında Diyarbakır’ın medarıiftiharı Prof. Dr. Vedat Göral ve Uzm. Dr. Sedat Göral vardı. Kızları Kadriye Göral ve Türkan Göral İsmailoğlu ise öğretmen oldu.

Çocuklarına verdiği emek, eğitimleriyle sınırlı kalmadı. Onlara çalışmayı, dürüst kazanmayı ve başkasının hakkını gözetmeyi kendi yaşayışıyla öğretti.

Emeklilik yıllarında okumaya ve ibadet etmeye devam etti. Seksen üç yaşında Diyarbakır’da hayata veda etti.

Hacı Abdulkerim Göral…

Babasını tanıyamadan büyümüştü.
Kendi çocuklarının hayatında ise güvenebilecekleri bir baba olarak yer aldı.

Yedi yaşında annesine destek olmak için çalışmaya başlayan o çocuk, yıllarca dört evladının geleceği için emek verdi.

Onun ömründe alın teri, önce ekmeğe…
Sonra çocuklarının geleceğine dönüştü.