Modern insanın en büyük sorunu zamansızlık değil; zamanın parçalanmış olması. Gün, 24 saat ama o saatler bize ait değil. Bildirimlere, maillere, acelelere ve başkalarının beklentilerine bölünmüş durumda.

Sabah uyanır uyanmaz telefona uzanıyoruz. Daha gözümüz tam açılmadan dünyanın sorunları, başkalarının başarıları ve kendi eksiklerimizle yüzleşiyoruz. Gün daha başlamadan yoruluyoruz. Çünkü artık yorgunluk bedende değil, zihinde birikiyor.

Herkes çok meşgul. Ama kimse neyle meşgul olduğunu tam olarak bilmiyor. Koşturuyoruz, yetişiyoruz, listeler yapıyoruz… Fakat dönüp baktığımızda günün sonunda geriye kalan çoğu zaman tatmin değil, tükenmişlik oluyor.

Bir şeylere yetişebilmek için her şeye “evet” diyoruz. Fazla mesaiye, gereksiz toplantılara, istemediğimiz davetlere… Sonra da kendimize ayıracak zaman bulamıyoruz. Oysa en çok ihmal edilen şey yine insanın kendisi.

Belki de sorun zamanın azlığı değil; önceliklerin belirsizliği. Her şeyi önemli sayınca, gerçekten önemli olan gözden kaçıyor. Dinlenmek tembellik, durmak geri kalmak sanılıyor. Halbuki insan bazen durarak ilerler.

Kendimize sormamız gereken basit ama zor bir soru var:
Bu kadar koştururken, gerçekten nereye gidiyoruz?

Belki çözüm daha az şeye yetişmekte, ama daha çok şey hissetmekte gizlidir.