“Dünyada her 6 saniyede bir kişi sigara yüzünden hayatını kaybediyor.

Halen her yıl 5,4 milyon insan tütün ve tütün ürünleri nedeniyle yaşamını yitiriyor.

Acil önlemler alınmadığı takdirde, 2030 yılında bu sayı yılda 8 milyonu aşacak.”

Bu sözler Prof. Dr. Recep Işık’a ait.

Bir konferansta yaptığı konuşmada söylemişti bu cümleleri.

Ama aslında yalnızca bir istatistiği değil,

bir ömür boyu taşıdığı sorumluluğu anlatıyordu.

Çünkü o,

hekimliği yalnızca hastalıkları tedavi etmek olarak görmedi.

İnsanları korumayı,

bilinçlendirmeyi

ve hayatlara dokunmayı da mesleğinin bir parçası saydı.

Recep Işık’ın hikâyesi Diyarbakır’da başladı.

Bu şehrin sokaklarında büyüdü.

İnsanlarını tanıdı.

Sevinçlerine de,

dertlerine de yakından tanıklık etti.

Belki de bu yüzden hekimliği seçti.

Tıp eğitimini tamamladı.

Henüz genç bir hekimdi.

Bazen bir köy yolunda,

bazen mütevazı bir sağlık ocağında,

insanların derdine çare olmaya çalışıyordu.

Yıllar geçti.

Bilimsel çalışmalar yaptı.

Öğrenciler yetiştirdi.

Akademik kariyerinde önemli görevler üstlendi.

Kongrelerde bilgi ve tecrübelerini paylaştı.

Ama bütün bu başarıların yanında,

insan tarafını hiç kaybetmedi.

Çünkü onun için hekimlik,

önce insanı anlamaktı.

Nerede bulunursa bulunsun,

Diyarbakır’la bağını da hiç koparmadı.

Bu şehir onun için yalnızca doğduğu yer değildi.

Çocukluğuydu.

Hatıralarıydı.

Kendini ait hissettiği yerdi.

Prof. Dr. Recep Işık…

Bir hekimdi.

Bir akademisyendi.

Ama her şeyden önce,

insan hayatına dokunmayı görev bilen bir sağlık emekçisiydi.

Yıllar boyunca binlerce insanın derdine ortak oldu.

Binlerce öğrencinin yoluna ışık tuttu.

Ve ardında yalnızca akademik başarılar değil,

insan hayatına değen güzel izler bıraktı.

Çünkü bazı insanlar,

bir ömür yaşar.

Bazıları ise bir ömre dokunur.

Prof. Dr. Recep Işık, hayatı boyunca insan hayatına dokunanlardan biri oldu.