Ayşe Şan’ın hayatı…
acıyla yoğruldu.
Memleket hasretiyle geçti.

O…
yaşadıklarını anlatmadı.
Türkülerinde söyledi.

1938…
Diyarbakır.

Bir dengbêjin kızı…
türkülerin içinde büyüyen bir çocuk…

Daha küçük yaşta
dengbêj divanlarında yoğrulan bir ses…

Türküleri öğrenmedi sadece…
onlarla yaşadı.

Ama onun sesi…
sadece bir gelenekten gelmiyordu.

Bir acıdan…
bir yalnızlıktan…
bir sürgünden besleniyordu.

Hayatı boyunca
bir şehirden diğerine savruldu…

Diyarbakır…
Gaziantep…
İstanbul…
Almanya…
Bağdat…

Ama nereye giderse gitsin
yanında hep aynı şey vardı:

Memleket hasreti.

Onun söylediği türküler…
sadece ezgi değildi.

Bir hayatın yüküydü.

“Sallana Sallana”…
bir vedanın içinden geçerdi.

“Heywax Dayê”…
memlekete duyulan özlemdi.

“Bêrîvanê”…
yitip gidenlerin ardından söylenmiş bir sesti.

“Qederê”…
hayatın ağırlığını taşırdı.

Ve hepsi…
aynı duyguda birleşirdi:

Hüzün.

Kürtçenin yasak olduğu dönemlerde…
kendi dilinde söylemek bile bir mücadeleydi.

Yeri geldi Türkçe söyledi…
ama sesi hiçbir zaman kimliğini unutmadı.

Ayşe Şan…

“Taçsız Kraliçe” diye anıldı.

Ama onun tacı…
acıydı.

1996…
İzmir.

Bir ömür süren hasret…
bir memleket özlemi…

Ve bir veda.

Diyarbakır’a defnedilmek istedi…
ama bu isteği
yıllar sonra yerine getirildi.

O…

Sadece bir sanatçı değildi.

Bir memleket sevdalısı.
Bir kadının sesiyle yazılmış bir tarihti.

Çünkü bazı sesler…
ölmez.

Zaman geçer…
acısı kalır.