Bazı insanlar vardır; bir şehrin geçmişini onlardan dinlersiniz.
Ufkunuz genişler.
Bakış açınız değişir.

Abdulbari Osmanoğlu işte o isimlerden biri.

Bir Diyarbakır beyefendisi…
Bir gönül adamı…
Bir Diyarbakır sevdalısı.

1930 yılında Diyarbakır’da dünyaya geldi.

Bu şehrin sokaklarında büyüdü.
Çocukluğunu Diyarbakır’ın mahallelerinde yaşadı.
Hayatı erken öğrendi.

Dostluğu, dayanışmayı ve memleket sevgisini bu şehrin insanlarından öğrendi.

Belki de bu yüzden Diyarbakırspor onun için hiçbir zaman sadece bir futbol kulübü olmadı.

Çünkü onun hikâyesi sahada başladı.

Tam 10 yıl boyunca Yıldız Gençlikspor forması giydi.

Toprak sahalarda mücadele etti.
Ter döktü.
Takım ruhunu yaşadı.

Bir dönem öğretmenlik yaptı.

Sonra uzun yıllar Merkez Bankası’nda müdür olarak görev aldı.

Ama hangi görevde olursa olsun, Diyarbakır sevgisini hiç kaybetmedi.

Ve bu sevgi onu Diyarbakırspor’un kuruluş hikâyesinin tam merkezine taşıdı.

Kurucu kadroların içinde yer aldı.
Yıllarca yöneticilik yaptı.
Kulübün en parlak dönemlerine tanıklık etti.

Bugün geriye dönüp baktığında tek bir cümle kuruyor:

“Ortak akıl bitti, Diyarbakırspor çöktü.”

Bu yalnızca bir serzeniş değil.

Bir dönemin özeti.

Çünkü Diyarbakırspor’un kuruluşunda hesap değil, samimiyet vardı.

Makam hırsı değil, memleket sevgisi vardı.

Farklı dünya görüşlerinden insanlar aynı masa etrafında buluşuyordu.

Kimisi parasını, kimisi emeğini, kimisi zamanını veriyordu.

Karşılık beklemeden.

Çünkü mesele futbol değildi.

Mesele Diyarbakır’dı.

İşte bu ortak ruh, Diyarbakırspor’u 3. Lig’den alıp Türkiye futbolunun saygı duyulan kulüplerinden birine dönüştürdü.

Deplasmanlarda tribünleri dolduran, rakip şehirlerin saygı duyduğu, bölgenin ağabeyi kabul edilen bir kulüp…

Ama sonra o ruh eksildi.

Aynı masa etrafında buluşan insanlar azaldı.

Ortak akıl dağıldı.

Ve Diyarbakırspor eski gücünü kaybetti.

Abdulbari Osmanoğlu’nun anlattıkları geçmişe duyulan bir nostalji değil…

Bir hafızanın uyarısıdır.

Çünkü bazı büyükler konuşurken sadece hatıra anlatmaz…

Yol gösterir.

Ve bugün yeniden sorulması gereken soru şudur:

Diyarbakırspor’u ayağa kaldıracak olan şey gerçekten para mı?

Yoksa bu şehrin yeniden birbirine inanması mı?