Siyaset uzun süredir vitrinden yapılıyor. Parlak tabelalar, iddialı sloganlar, büyük laflar… Ancak içeri girildiğinde tablo değişiyor. Raflar seyrek, fiyatlar yüksek, çalışanlar yorgun.

Ekonomi daralırken vitrin büyüdü;hukuk zayıflarken afişler çoğaldı; adalet gecikirken kelimeler hızlandı.

Oysa siyaset, vitrinde söylenenlerle değil; arka rafta biriken gerçeklerle ölçülür.

Vitrin camı kalın olabilir ama kırılgandır. Gerçek, er ya da geç camı çatlatır. Vitrin yalan söylüyorsa dükkân kapanır. Ve o dükkân kapandığında anahtar her zaman milletin cebindedir. Bu kural Ankara’da da geçerlidir, taşrada da.

Bugün ülkede her eleştiriye “algı operasyonu” deniliyor. Oysa algı, gerçeğin yokluğunda oluşur. Gerçek güçlü olsaydı, algıya bu kadar ihtiyaç duyulmazdı. Bir ülke sürekli kendini anlatıyorsa, muhtemelen iyi yönetilmiyordur.

Her itiraz “Düşmanlık”, her soru “Operasyon” sayılıyor. Bu dil, vitrini korur gibi görünür ama içeriyi çürütür. Çünkü eleştiriden korkan bir iktidar, aynaya bakmaktan vazgeçmiş demektir. Aynaya bakmayan ise hatasını değil, sadece karşısındakini görür.

Muhalefet cephesinde de tablo çok parlak değil. Sorunlar doğru tespit ediliyor; ancak çözümler görünür kılınamıyor. Yanlışlar anlatılıyor ama doğrular vitrine konulamıyor. Seçmen öfkeyi hissediyor, fakat umudu göremiyor. Bu durum büyük şehirlerde de böyle, küçük yerleşimlerde de.

İktidar yorgun olabilir. Ancak muhalefet de dağınık. Birbirini ikna edemeyenlerin, milleti ikna etmesi kolay değil. Vitrin yalnızca eleştiriyle doluysa, kimse içeri girmez.

Asıl mesele, siyasetin giderek bir reklam kampanyasına dönüşmesi. Seçmen yurttaş olmaktan çıkarılıp hedef kitleye indirgeniyor. Oysa demokrasi, vitrin gezmek değil; hesap sormaktır. Sandık sadece tercih değil, denetim yeridir.

Devletin vitrini parti afişleriyle dolduğunda, içeride adalet sıkışır. Muhalefet devleti yalnızca eleştiri nesnesi olarak gördüğünde ise yönetmeye hazır olmadığını gösterir.

Devlet ne iktidarın arka bahçesi ne de muhalefetin prova sahnesidir. Devlet milletindir ve vitrini herkese açık olmalıdır.

Bugün mesele yalnızca iktidarın gitmesi ya da kalması değildir. Asıl mesele, bu vitrin siyasetinin terk edilip edilmeyeceğidir.

Dükkan bizimse, vitrin biziz.

Ama vitrin hakikati yansıtmıyorsa, içeridekini kimse merak etmez.

Ve merak edilmeyen bir dükkân, er ya da geç kepenk indirir.

O gün geldiğinde suçlu tek bir parti değil; aynı hatayı ısrarla üreten siyaset kültürü olacaktır.