Bu fotoğraf, Sierra Leone’de terör estiren çıldırmış bir zihniyetin, bir ülkeyi rehin alarak binlerce insana sistematik biçimde uyguladığı vahşetin yalnızca küçük bir parçasıdır. Burada gördüğümüz tek bir beden; ama arkasında kolektif bir suç, örgütlü bir korku rejimi ve bilinçli bir insanlık dışı strateji vardı.

Sierra Leone’nin toprakları elmas madenleriyle dolu ama halkı yoksulluk içinde yaşıyordu. Dünyanın en kıymetli taşı olan elmas, aynı zamanda bu ülkeyi kanlı bir iç savaşa sürükledi. Kirli ilişkilere bulaşan Foday Sankoh isimli bir subay, ordudan kovulduktan sonra Devrimci Birleşik Cephe (RUF) adıyla kurduğu kanlı örgütle, komşu ülkelerden aldığı destek sayesinde kendi ırkından, kendi toprağından olan insanları gözünü kırpmadan öldürdü. Bu terör örgütü, kendilerine katılmayı reddeden gençlerin ve çocukların kollarını, bacaklarını bir ağaç dalı gibi kesti.

Evet; Batı Afrika’nın kolu kanadı kırık ülkesi, kara kıtanın karartılmış geçmişinden uzun yıllar nasibini almış, İngiltere’nin eski sömürgesi Sierra Leone’de 1991’de başlayarak 12 yıl süren iç savaşta on binlerce insan hayatını kaybetti, bir o kadarı da sakat bırakıldı.

Bu şiddet rastlantı değildi.
Bu kesikler “kazara” değildi.
Bu, korku yaymak için seçilmiş bir yöntemdi.

Ellerin kesilmesi yalnızca bedeni sakatlamak için değildi;
Çalışamasın diye,
Üretemesin diye,
Oy veremesin diye,
Silah tutamasın diye,
Ama en çok da “itaat etsin” diye yapılmıştı.

Fotoğraftaki adam hayatta kalmıştı; ama hayatı eksiltilmiş hâliyle…

Devletin çöktüğü, hukukun sustuğu, dünyanın ise geç kaldığı bir dönemin canlı belgesidir bu adamın yüzü.

Bu yüzden bu kare:

Bir “acı fotoğrafı” değil,
Bir “şok fotoğrafı” hiç değil,
Bir suç belgesidir.

Ve belki de en sarsıcı tarafı şudur:
Adam kameraya bakarken yardım istemiyor.
Suçluyu teşhir ediyor.

Bu tür fotoğraflar rahatsız eder. Etmelidir de.
Çünkü rahatsız etmeyen hiçbir tanıklık, gerçek bir tanıklık değildir.

Bu kareyi, unutulmasın diye çektim.
Çünkü unutursak, tekrar eder…