Daha çocukken başlarız bu sanatı öğrenmeye. Bir toplum içine girdiğimizde, elimizi uzattığımız o kurabiye, annemizin yargılayıcı bakışlarıyla geri dönerdi bize. İhtiyaçtan değildi oysa; sadece çocukluğun kendine has bir haliydi, şekerin gözümüze büyük gelmesi. O gün öğrenirdik; her istemek masum sayılmazdı.

Aile sırları gömülmeliydi dört duvarın içine. Ne yaşarsan yaşa, zırhınla çıkmalıydın o sokağa. Herkes mutlu, her şey yolundaydı. Sevmediğin meslekleri seçsen de, istemediğin evliliklerin içine düşsen de hayatta kalmanın yolu buydu; güçlü, kapalı ve boyun eğmez görünmek. Bunu bize yavaş yavaş, fark ettirmeden öğrettiler.

Derdini anlatmak acizlik sayıldı. Hatta bazen, insanlara verilmiş bir açık gibi gösterildi. O yüzden biri “Nasılsın?” diye sorduğunda, gerçekten nasılsın diye düşünmeden “İyiyim” demek alışkanlığa dönüştü. Yardım istemek zor geldi; üzgünken gülmek, yıkılsak bile dik durmaya çalışmak normalleşti.

Ama bu işin bir de bedeli vardı.

“Ben hallederim” dedikçe hiçbir şeye yetişemedik. Ne etrafımızda dönenlere, ne de kendimize. İçimizde biriktirdiklerimiz zamanla anlamsız bir boşluğa dönüştü. Bastırdığımız ne varsa; geçmeyen yorgunluk, bıkkınlık, sebebini bile açıklayamadığımız bir öfke olarak çıktı karşımıza.

Belki de çocukken o kurabiyeye uzanan elimiz, bugün hâlâ bir şeylere uzanmak istiyor. Anlaşılmaya, görülmeye, yükünü biraz olsun hafifletmeye. Ama her seferinde geri çekilmeyi öğrendiğimiz için, artık istemeyi bile beceremiyoruz.

Oysa asıl cesaret, “Bugün iyi değilim” diyebilmekle başlıyor. Güçlü görünmeye ara vermekle, her şeyi kontrol edemediğini kabul etmekle. Güçlü görünmekle güçlü olmak arasındaki farkı fark etmekle.

İnsan güçlü olmaya çalışmayı bıraktığında değil; gerçek olmaya niyet ettiğinde biraz daha özgürleşiyor. Duygularına sahip çıktığında, derdini paylaşabildiğinde, bu rolün dışına çıkıp kendine yer açabildiğinde.

Belki de artık güçlü görünmenin değil, insan kalabilmenin sanatını öğrenme zamanı.