İNSAN NEDEN KONUŞARAK DOĞMAZ?

Varoluş, hatırlamakla mı başlar?

İnsan, hayatının bir döneminde mutlaka sorgular varoluşunu. Neden varım, neden buradayım? Beni kim var etti ya da bu varoluşta kendi irademle mi yer aldım? İnsan varsa sorular da vardır; cevap arayışı ise felsefeye, dine, inanca, topluluk önderlerine ya da inanılan bir yaratıcıya uzanır.

Peki evrende bu soruları soran yalnızca insanoğlu mudur? Doğada var olan hayvanlar, bitkiler; onlar bunun farkında olarak mı gelir dünyaya? Yoksa biz onların dilini bilmediğimiz için mi cevaplarını duyamayız?

Birçok hayvan kendi diliyle doğar. Kuzu annesine seslenir, kuş öter. İnsan ise ağlar. Peki neden? Doğduğumuz anda, hafızamızda hâlâ taze olan o “az önce geldiğimiz yerden” söz etmemek için mi kelimelere hâkim olamayız? Dünyaya adım attığı andan itibaren tek ihtiyacı annesinin memesindeki sütten beslenmek olan insan, o hazzı yaşadığı anda bu hafızadan kurtulur mu?

Eğer belli bir irade ile geldiysek bu dünya denen âleme, anne karnı geldiğimiz yerle gideceğimiz yer arasında bir denge mi oluşturur? Belki de bu yüzden, şekil alıp bu dünyaya yerleştikçe ve aradığımız şeyden uzaklaştıkça başlar asıl sorgulama. Zihin, beyin, ruh ,her ne derseniz deyin ,doğmak için tüm şartları hazırlar ve sancılı doğumu başlatır ya da başlatana ayak uydurur. Peki, dünyaya gelir gelmez mi unuturuz? O yüzden mi konuşmayız?

İnsanı gözlemlediğimizde, mucize diye adlandırılabilecek nice şeyi mümkün kılmış, sınırlarını defalarca aşarak kendine bunu kanıtlamış bir varlıkla karşılaşıyoruz; belki de bu yüzden insan, sahip olduğu sonsuz donanımın içinde hangi yönüyle yeniden tanışacağını hatırlamak için burada.

Yaş aldıkça, zaman geçtikçe öğrendiğimiz şeylerin bilgeliğinin, anne karnındaki varoluşumuzdan bile daha az olduğunu düşündükçe; belki de unuttuğumuz şey bir bilgi değildir. Sustuğumuz, konuşamadığımız o ilk anlardan beri bu dünyada yaptığımız her şey, kendimizle yeniden temas etme çabasından ibarettir. O hâlde soru şu: Sen bu düzenin içinde hangi yönünle tanışıp konuşmayı öğrendin?