1970’lerin ortası…
Anadolu’nun sesi kısık, imkânları sınırlıydı.
Ama Diyarbakır’da biri, bunun böyle gitmeyeceğine inanıyordu.

1937’de Hazro’da dünyaya gelen Ali Kahraman, sadece bir iş insanı değil; doğduğu toprağa gönlünü adamış bir sevdalıydı.
Manifaturacılıktan taş kömürü işletmeciliğine uzanan ticaret hayatı, onu başarıya alıştırmıştı…
Ama asıl büyük hayalini 1974-75 sezonunda, Diyarbakırspor başkanlığına geldiğinde gerçekleştirecekti.

O yıllarda Diyarbakırspor yalnızca bir futbol takımı değildi;
bir şehrin umudu, bir bölgenin sesi, bir inancın simgesiydi.

Ali Kahraman ve yol arkadaşları, imkânsız denileni başardı.
Önce 3. Lig’den 2. Lig’e…
Ardından 2. Lig’den 1. Lig’e…

Ve böylece Diyarbakırspor, Doğu ve Güneydoğu Anadolu’dan 1. Lig’e yükselen ilk takım olarak tarihe geçti.

Bu sadece bir yükseliş değildi…
Bu, Diyarbakır’ın kendine yeniden inanmasıydı.

1974-75 sezonunda 1. Lig’de altı hafta lider kalan Diyarbakırspor;
Galatasaray’ı, Fenerbahçe’yi ve Beşiktaş’ı mağlup ederken,
aslında Anadolu’nun da başarabileceğini haykırıyordu.

Ligi dördüncü sırada bitirmek bile başlı başına bir destandı.

Ali Kahraman için bu başarı “inancın zaferi”ydi.
Futbolcularına baba şefkatiyle yaklaşan,
primleri ve maaşları gününde ödeyen,
onları hayata hazırlayan bir başkandı o.

Sadece sahada değil, hayatta da yanlarında durdu.
Çünkü onun için Diyarbakırspor bir kulüp değil, bir aileydi.

1978’de İstanbul’a yerleşip ticaret hayatına ağırlık verse de
yüreğinin bir yanı hep Diyarbakır’da kaldı.

Şehrin tozlu sokaklarında…
tribünlerin coşkusunda…
o unutulmaz galibiyetlerde…

Bugün hâlâ o günleri anarken
gözleri dolar…
göğsü gururla kabarır.

Çünkü bazı insanlar bir şehirde doğar…
bazıları ise bir şehrin kaderine dokunur.

Ali Kahraman…
Bir takım kurmadı…
Bir şehre inanmayı öğretti.