Toprak sahalarda kaleye geçen çocuk
ilk şunu öğrenir:
Affedilmezsin.

Bir hata…
ve bütün sesler senin üzerine gelir.

İşte orada kalırsan…
kaleci olursun.

Şeyhmus Kızılaslan da
işte o kalanlardan biriydi.

1968 yılında Diyarbakır’da dünyaya geldi.
Futbolla tanışması, çok küçük yaşlarda başladı.

Ama onun hikâyesi biraz daha farklıydı…

Bir ağabey…
Bir örnek…
Bir iz…

Efsane kaleci Recep Kızılaslan…
Yeri kolay doldurulmayacak büyük bir yetenekti.

Ama o iz…
bir gün yarım kaldı.

Bir trafik kazası…
ve ansızın gelen bir ayrılık…

Şeyhmus için artık kale
sadece bir oyun yeri değildi…

Bir hatıraydı…
Bir emanetti.

Ve ağabey Recep Kızılaslan’ın
yıllarca kalesini koruduğu
Lice Kayaspor’un seçmelerine katıldı.

Onun izinden yürüdü…
Onun yerini doldurmak için değil…
Onun bıraktığı yerden devam etmek için…

1982 yılında lisanslı futbolcu olarak sahaya çıktı…
Ve o gün…
ağabeyi Recep Kızılaslan’ın eldivenlerini taktı.

Kısa sürede kendini kanıtladı…
Ve takımın değişmez kalecisi oldu.

Sekiz yıl aralıksız…
Aynı formayla…
Aynı bağlılıkla…

Kalesini korudu.

1988 yılında askere gitti…
Ama futboldan kopmadı.

600 futbolcu arasından sıyrıldı…
Denizgücüspor’a seçildi…

Bu, onun kaleciliğinin en net göstergesiydi.

Askerlik dönüşü yine aynı yere döndü:

Lice Kayaspor…

Yıllar geçti…
Ama o değişmedi.

Çünkü o, gitmeyi değil
kalıp mücadele etmeyi seçti.

Toplam 16 yıl boyunca
aynı kulübün formasını taşıdı.

Bu, sadece bir futbol hikâyesi değildi…
Bir ömürlük sadakatin adıdır.

2001 yılında sahalara veda etti.

Ama futboldan kopmadı…

Bu kez kalemle…
Ama yine sahaya yakın…

Spor muhabiri olarak
futbolun içinde kalmaya devam etti.

Çünkü bazı insanlar vardır…
Sahadan ayrılsa bile
oyunun içinde kalır.

Şeyhmus Kızılaslan,
Diyarbakır futbolunun hafızasında
sadakati, mücadelesi ve duruşuyla
yerini aldı…
ve kolay kolay silinmeyecek bir iz bıraktı.